Terug van het EK in Oostenrijk
Aangemaakt op:26-04-2007, 21:42. Gewijzigd op:26-04-2007, 21:42Het is alweer een tijdje geleden dat ik iets van me heb laten horen. Eigenlijk ook niet zo vreemd, want ik ben net een weekje uit Oostenrijk terug. Het was echt geweldig om het EK mee te maken. Net als bij de andere toernooien werd ook hier het volkslied gespeeld en werd je naam omgeroepen. Dat vind ik altijd weer een speciaal moment.De eerste dag moesten we tegen Estland. Als we deze wedstrijd zouden winnen, zouden we ons gelijk plaatsen bij de eerste 8! Vol goede moed begonnen we aan deze wedstrijd. De tribune was oranje gekleurd: er waren iets van 40 familieleden en vrienden met ons meegekomen. Ze waren duidelijk aanwezig; er werd gezongen, geroepen, getoeterd en gefloten. Uiteindelijk wonnen we deze wedstrijd vrij makkelijk, wat betekende dat we sowieso 8e van Europa waren!! Maar we wilden natuurlijk meer. De dag erna moesten we tegen Italië. Als we deze zouden winnen, moesten we tegen de nummer twee van de andere poule. Als we zouden verliezen, zouden we tegen de nummer 1 moeten. We begonnen weer vol goede moed. Het Nederlandse publiek was weer duidelijk aanwezig. Het was een enorme spannende wedstrijd, maar helaas verloren we deze nipt met 3-2. Dit betekende dat we tegen de nummer 1 van de andere poule moesten: onze vrienden uit Frankrijk. We kenden de meeste spelers uit dit team al, want we hadden vorig jaar in Nederland een weeklang oefenwedstrijden tegen ze gespeeld en ook tijdens het 8 landentoernooi in Zweden waren we ze weer tegengekomen. Maar er was versterking bijgekomen en je kon duidelijk merken dat ze vanaf Zweden intern hadden gezeten. Ze waren gewoon beter dan ons en wonnen dan ook met 3-0. Dit betekende dat we niet meer bij de bovenste 4 konden eindigen. Wel konden we nog 5e of 6e worden. We moesten dan eerst Servië verslaan. Na een hele spannende wedstrijd en na een 2-0 achterstand, haalden we ze in en wonnen we nog met 3-2! We waren nu dus sowieso 6e van Europa! Maar als we 5e zouden worden, zouden we ons kwalificeren voor het WK in Mexico in augustus dit jaar. Deze belangrijke wedstrijd speelden we tegen Duitsland. Nadat we met 2-0 achter stonden, kwamen we weer terug. Het werd 2-2. De laatste set werd gespeeld. Helaas verloren we deze set en zagen we Mexico aan onze neus voorbijgaan. We waren allemaal diep teleurgesteld. Natuurlijk waren we ook trots dat we 6e van Europa zijn geworden, maar na die wedstrijd voelden we vooral teleurstelling. We hadden er zo dichtbij gezeten, maar helaas. De grote finale is uiteindelijk gewonnen door Frankrijk! Polen werd 2e en België 3e. Terugkijkend op het EK is het toch een mooi toernooi geweest. De meeste mensen hadden sowieso niet verwacht dat we ons zouden kwalificeren voor het EK. En nu zijn we ook nog eens 6e geworden! Aan de kwalificaties deden in totaal 24 landen mee, aan het uiteindelijke EK 12 landen. We hebben dus een hele mooie prestatie neergezet. Ikzelf heb zo goed als alles gespeeld en kan met een goed gevoel terugkijken op mijn prestaties. Bij dezen wil ik nogmaals de staf bedanken voor de goede zorgen en de goede organisatie. Nu gaan we ons voorbereiden op het 8 landentoernooi in Duitsland, in juli dit jaar. Er staat ons alweer een zwaar, maar mooi programma te wachten. Zo gaan we weer op stage, geven we clinics en we gaan ook nog naar Rome voor een toernooi en op stage in België. De komende weken zijn voor mij dus weer volgeboekt. Dat kan nu ook, omdat de competitie is afgelopen. Eerder vertelde ik dat we met Sliedrecht Sport vochten voor een plaats in de B-league. Afgelopen zaterdag verloren we helaas met 3-2. We waren toen niet zeker van die bewuste plaats. Maar doordat onze concurrent Visade Voorburg ook verloor met 3-1, werden wij 5e en mag Sliedrecht Sport dus volgend seizoen de B-league in. Wat ik volgend seizoen ga doen, krijgen jullie in een later stadium nog te horen. Leuk detail: Er stond een interview met mij in “AD De Dordtenaar” van donderdag 19 april. Daarin vertel ik over het EK en ook stond er een foto van mij bij. Ik vind het erg leuk dat ik gevraagd werd dit interview te doen. Op deze manier wordt het volleybal en dan vooral het jeugd topvolleybal onder de aandacht van de mensen gebracht, iets wat van mij zeker vaker mag gebeuren!
Reacties ( 1 )
Aangemaakt op:25-03-2007, 22:06. Gewijzigd op:25-03-2007, 22:06
De vorige keer heb ik mijzelf geïntroduceerd. Ik heb reacties gekregen met de vraag of ik nog wel op school zit, aangezien ik heel vaak volleybal. Dus voor degenen die het willen weten: ik zit nog op school en doe de opleiding sport & bewegen. Ik heb een topsportstatus, wat inhoud dat ik eerder weg mag voor trainingen én schooldagen mag missen voor toernooien en dergelijke. Het EK valt ook in een schoolweek en daar krijg ik dan dus ook vrij voor. Als je met je school niet zo'n regeling kan treffen, wordt het erg moeilijk om voor 100% in jeugd oranje te functioneren. School moet trouwens op de eerste plaats komen, net als je gezondheid. Wanneer het niet goed gaat met school of met je gezondheid, mag je zondags niet komen trainen en het kan zelfs zo zijn dat je er toernooien door mist. Het is dus erg belangrijk dat je goede resultaten haalt op school. Verder moet je goed voor je lichaam zorgen door genoeg te slapen en voldoende vitamines en dergelijke binnen te krijgen. Want iemand die niet helemaal gezond is, kan niet 100% functioneren tijdens het volleyballen. Vorige keer heb ik ook verteld hoe lang ik al volleybal. Ik ben begonnen als aanvaller. Toen er bij Sliedrecht Sport geen spelverdeler was, heb ik die taak op mij genomen. En sindsdien ben ik dan ook een spelverdeler, ook bij jeugdoranje. Ik heb altijd al interesse in volleybal gehad, mede doordat meer dan de helft van mijn familie heeft gevolleybald. Ik ben dan ook opgegroeid in de sporthal: elke zaterdag gingen we naar de wedstrijden van mijn vader kijken. Toen ik ongeveer een jaar of 6 was trainde ik soms met mijn vader en zijn team mee. De mannen in dat team vonden dat natuurlijk prachtig: een klein ventje die al aardig kon volleyballen. Want als baby zijnde speelde ik al alleen maar met een bal. Toen ik wat ouder werd kreeg ik een ballon, omdat ik in de huiskamer altijd volleybalde en zo niks stuk kon maken. Ik ben dus ook echt opgegroeid met een bal. En nadat ik op voetbal had gezeten, ging ik dan eindelijk op volleybal. En sindsdien volleybal ik, zonder dat ik er ooit mee gestopt ben. Eén keer heb tijdens de gymles op school mijn middenvoetsbeentje gebroken. Ik was toen 11 jaar en een paar weken later zou de finale van de openclubkampioenschappen (met je vereniging) zijn. Tijdens de openclubkampioenschappen kun je de beste van Nederland worden met je team. Ik baalde dus ontzettend, want het was de vraag of mijn voet op tijd uit het gips zou zijn. Elke training ging ik bij mijn teamgenoten kijken en vaak deed ik ook mee, voor zover het kon natuurlijk, want ik zat in het gips. Het gips werd er eerder vanaf gehaald, maar toen bleek dat mijn achillespees helemaal vastzat. Ik kreeg fysiotherapie, maar helaas haalde ik de openclubkampioenschappen niet. Dat vond ik echt heel erg! Gelukkig is mijn voet wel helemaal hersteld en heb ik verder geen ernstige blessures gehad. Op dit moment bereid ik me met jeugd oranje dus voor op het EK. Het begint al op te schieten en ik heb er erg veel zin in! Aanstaande zondag hebben we een clinic in Doetichem. De vorige keer heb ik al uitgelegd wat we tijdens zo’n clinic allemaal doen. Zo’n clinic duurt de hele dag en daarom verzorgen de verenigingen altijd een lunch en het avondeten voor ons. Vaak krijgen we als avondeten dan pasta, want dat is goed voor je als je heel de dag heb gesport. Zaterdag heb ik ook nog een competitiewedstrijd, dus mijn weekend zit alweer volgeboekt!
Reacties ( 0 )
De vorige keer heb ik mijzelf geïntroduceerd. Ik heb reacties gekregen met de vraag of ik nog wel op school zit, aangezien ik heel vaak volleybal. Dus voor degenen die het willen weten: ik zit nog op school en doe de opleiding sport & bewegen. Ik heb een topsportstatus, wat inhoud dat ik eerder weg mag voor trainingen én schooldagen mag missen voor toernooien en dergelijke. Het EK valt ook in een schoolweek en daar krijg ik dan dus ook vrij voor. Als je met je school niet zo'n regeling kan treffen, wordt het erg moeilijk om voor 100% in jeugd oranje te functioneren. School moet trouwens op de eerste plaats komen, net als je gezondheid. Wanneer het niet goed gaat met school of met je gezondheid, mag je zondags niet komen trainen en het kan zelfs zo zijn dat je er toernooien door mist. Het is dus erg belangrijk dat je goede resultaten haalt op school. Verder moet je goed voor je lichaam zorgen door genoeg te slapen en voldoende vitamines en dergelijke binnen te krijgen. Want iemand die niet helemaal gezond is, kan niet 100% functioneren tijdens het volleyballen. Vorige keer heb ik ook verteld hoe lang ik al volleybal. Ik ben begonnen als aanvaller. Toen er bij Sliedrecht Sport geen spelverdeler was, heb ik die taak op mij genomen. En sindsdien ben ik dan ook een spelverdeler, ook bij jeugdoranje. Ik heb altijd al interesse in volleybal gehad, mede doordat meer dan de helft van mijn familie heeft gevolleybald. Ik ben dan ook opgegroeid in de sporthal: elke zaterdag gingen we naar de wedstrijden van mijn vader kijken. Toen ik ongeveer een jaar of 6 was trainde ik soms met mijn vader en zijn team mee. De mannen in dat team vonden dat natuurlijk prachtig: een klein ventje die al aardig kon volleyballen. Want als baby zijnde speelde ik al alleen maar met een bal. Toen ik wat ouder werd kreeg ik een ballon, omdat ik in de huiskamer altijd volleybalde en zo niks stuk kon maken. Ik ben dus ook echt opgegroeid met een bal. En nadat ik op voetbal had gezeten, ging ik dan eindelijk op volleybal. En sindsdien volleybal ik, zonder dat ik er ooit mee gestopt ben. Eén keer heb tijdens de gymles op school mijn middenvoetsbeentje gebroken. Ik was toen 11 jaar en een paar weken later zou de finale van de openclubkampioenschappen (met je vereniging) zijn. Tijdens de openclubkampioenschappen kun je de beste van Nederland worden met je team. Ik baalde dus ontzettend, want het was de vraag of mijn voet op tijd uit het gips zou zijn. Elke training ging ik bij mijn teamgenoten kijken en vaak deed ik ook mee, voor zover het kon natuurlijk, want ik zat in het gips. Het gips werd er eerder vanaf gehaald, maar toen bleek dat mijn achillespees helemaal vastzat. Ik kreeg fysiotherapie, maar helaas haalde ik de openclubkampioenschappen niet. Dat vond ik echt heel erg! Gelukkig is mijn voet wel helemaal hersteld en heb ik verder geen ernstige blessures gehad. Op dit moment bereid ik me met jeugd oranje dus voor op het EK. Het begint al op te schieten en ik heb er erg veel zin in! Aanstaande zondag hebben we een clinic in Doetichem. De vorige keer heb ik al uitgelegd wat we tijdens zo’n clinic allemaal doen. Zo’n clinic duurt de hele dag en daarom verzorgen de verenigingen altijd een lunch en het avondeten voor ons. Vaak krijgen we als avondeten dan pasta, want dat is goed voor je als je heel de dag heb gesport. Zaterdag heb ik ook nog een competitiewedstrijd, dus mijn weekend zit alweer volgeboekt!
Reacties ( 0 )
Sliedrecht Sport maakt Ekspalvo met 3-1 in!
Aangemaakt op:25-03-2007, 22:00. Gewijzigd op:25-03-2007, 22:00Sliedrecht Sport maakt Ekspalvo met 3-1 in! Wat een geweldige wedstrijd was het gisteren! Wij, Sliedrecht Sport, moesten het opnemen tegen onze grote concurrent Ekspalvo, uit Dordrecht. Ekspalvo staat dik bovenaan, wij staan op de gedeelde 5e plaats. Om in de race te blijven voor de B-league moeten we voor de punten vechten. Voor de wedstrijd dachten de meesten dat we zouden verliezen. Een setje pakken, zou ons nog wel lukken, maar de hele wedstrijd, dat had niemand verwacht! De tribune zat vol met supporters, het merendeel was Sliedrecht Sportsupporter. Ik begon in de basis en bleef in de basis. De eerste set bleven we Ekspalvo elke keer 2 punten voor. Het was een enorm spannende set, wat ook aan het publiek te merken was: er werd gezongen, geroepen en geklapt. Het stond 24-21 voor ons, zouden we deze set dan binnenhalen? Er kwam een aanval van de kant van Ekspalvo. Ik sprong, zette mijn blok en ….. blokte zo de aanvaller af! Iedereen op de tribune werd gek en ook mijn medespelers en ik waren gek van blijdschap. Van mijn team- en jeugdoranje teamgenoot Dirk kreeg ik een zoen op mijn wang, lekker hoor Dirk, haha. We kregen een staande ovatie, omdat we een set van Ekspalvo hadden gepakt. Met goede moed begonnen we aan de tweede set. Het publiek zag het helemaal zitten en ging er, na die denderende eerste set, een beetje vanuit dat we misschien ook de tweede set wel zouden kunnen pakken. Ekspalvo wilde dit natuurlijk niet laten gebeuren en dat was te merken aan de setstand: 26-24 voor ons! Weer hadden we een set gepakt! Zou het dan nu echt gebeuren? Zouden wij van de nummer 1 in de competitie, van Ekspalvo, winnen? Eén keer eerder werd er door een team gewonnen van Ekspalvo: met 3-2. Helaas zag het er tijdens de 3e set minder rooskleurig uit. Ekspalvo leek eindelijk op gang te zijn gekomen. We vochten voor elke punt, maar helaas ging deze set net naar Ekspalvo: 24-26. Zouden we dan misschien toch van Ekspalvo gaan verliezen? Nee, dat wilden wij niet laten gebeuren. Wij speelden zo goed, we wilden daarvoor wel wat terugkrijgen. En zo werd er begonnen aan de 4e set. Ekspalvo leek deze set ook te gaan winnen. Toen wij eindelijk weer de serve kregen, stonden we gigantisch achter. Zouden we deze set nog binnen kunnen halen? Mijn teamgenoot Frank was aan serve en serveerde, door zijn harde serve, Ekspalvo zoek. We stonden weer gelijk! Wat een spannende wedstrijd! Ook het publiek werd weer wakker, want er werd weer gezongen, geroepen en geklapt. Het publiek zag ons deze set ook wel pakken en wij spelers begonnen nog harder te vechten. Wij begonnen uit te lopen. Bij de stand van 24-21 kwam mijn teamgenoot Harmen aan serve. Helaas waren zijn eerdere serves niet zo goed gegaan. Blijkbaar dacht Ekspalvo dat het deze keer ook niet goed zou gaan, want Harmen serveerde een gigantische ace! En zo wonnen we ook de laatste set en hadden we dus met 3-1 van Ekspalvo gewonnen! Er werd gedanst van blijdschap en van het publiek kregen we weer een staande ovatie. Want wie had gedacht dat wij van Ekspalvo zouden winnen en nog wel met 3-1 ook! Een geweldige wedstrijd en een geweldige sfeer, zowel op de tribune als in het veld!
GROETJES......
Reacties ( 0 )
Introductie
Aangemaakt op:20-03-2007, 16:19. Gewijzigd op:20-03-2007, 16:19Hallo, Ik ben Marc de Boer, 17 jaar. Ik woon in Dordrecht en volleybal op dit moment bij Sliedrecht Sport. Ik volleybal al sinds mijn 5e, denk ik. Ik ben begonnen bij Ekspalvo in Dordrecht, waar ik 7 jaar heb gevolleybald. Vervolgens ben ik naar Sliedrecht Sport gegaan, waar ik 3 jaar heb gevolleybald. Toen ik 16 was, kreeg ik een aanbod van de volleybalvereniging Omniworld in Almere. Aangezien Almere ver bij Dordrecht vandaan ligt, besloot ik om in Almere te gaan wonen. Ik woonde daar samen met 4 teamgenoten in een huis. Nadat ik daar een jaar gewoond en gevolleybald had, ben ik weer teruggegaan naar Sliedrecht Sport, de club die mij weer terug had gevraagd. En daar speel ik nu dus en ik woon ook weer thuis. Verder zit ik sinds mijn 9e op de volleybalschool. De volleybalschool is er voor talenten, die dan zondags extra trainen. Ik ben begonnen als c-tje, daarna ben ik verder gegaan naar de b’s, daarna naar de a’s en nu zit ik in jeugdoranje onder leiding van bondscoach Peter van den Berg. Door jeugdoranje heb ik verscheidene interlands achter mijn naam staan. Wij zijn namelijk in de zomer van 2006 naar Zweden geweest waar wij het 8-landentoernooi hebben gespeeld. Daar zijn wij 4e geworden. In september 2006 zijn we naar Oostenrijk geweest, waar we ook een 8-landentoernooi hebben gespeeld. Ditmaal werden we 3e! In januari 2007 zijn we naar Turkije geweest, waar we de EK-kwalificatie hebben gespeeld. En daar hebben wij ons geplaatst voor het EK dat we in april in Oostenrijk gaan spelen! Om te oefenen voor al deze interlands, trainen we elke zondag. Ook geven we vaak bij verschillende volleybalverenigingen clinics. Dit houdt in dat we eerst zelf trainen, daarna trainen geven aan de jeugd van die vereniging en vaak daarna nog een oefenwedstrijd tegen een eerste of tweede divisie volleybalteam spelen. Verder hebben wij in vakanties vaak stages; we zitten dan op een militaire kazerne waar we leven als een topsporter. Dit leven houdt in: eten, trainen en slapen. Tijdens zo’n stage trainen we 2x per dag en ’s avonds hebben we dan een oefenwedstrijd. Zo’n stage duurt meestal een hele week. Aan dit verhaal kun je al zien dat je als topsporter veel over moet hebben. Uitgaan op zaterdagavond zit er niet in, omdat je zondags van half 10 tot 5 moet trainen. En op zaterdag zelf heb je natuurlijk nog je wedstrijd van je club. Verder moeten je ouders volledig achter je staan. Je bent namelijk tijdens vakanties niet vaak thuis en je moet ook elke keer naar de trainingen, stages en dergelijke gebracht worden. Verder moeten ze ook interesse tonen en je steunen wanneer het een keer niet goed gaat. Gelukkig staan mijn ouders en zus volledig achter mij. Ze komen ook altijd naar mijn wedstrijden en ze zijn altijd bereid om me te brengen en te steunen. Het leuke is dat eigenlijk alle ouders van de andere jongens van jeugdoranje achter hun jongens staan, waardoor er in Oostenrijk straks een hele oranje tribune is!
Reacties ( 0 )
