Annelies Hoonakker

Een andere wedstrijd!

Aangemaakt op:28-05-2007, 13:07. Gewijzigd op:28-05-2007, 13:16

Als deelnemer aan het project MYNYMarathon ontwikkel ik naast het hardloopgebeuren, mijn schrijvers talenten. Door blogjes te schrijven en ja heus door zelfs een tekst te schrijven voor een brochure over dit geweldige project.Zo waag ik mij nu op het gebied van de journalistiek. Uiteindelijk staat mijn training even op een zeer laag pitje. 

Onder de deelnemers van MYNYMarathon zijn er een aantal mensen ook met triatlon bezig. Neem nu b.v. Rosalie die zich sinds kort helemaal te pletter traint om straks in Zurich te schitteren. En Jantiene natuurlijk niet te vergeten! 

Om goed beslagen ten ijs te komen heb ik de primeur weten te pakken met mister triatlon himself. Hij werd 2^e in Heerenveen, waar hij debuteerde. Hier volgt een compleet interview, met verpletterende beelden, waarin hij zijn geheimen van het zwem, fiets en loopgebeuren prijs geeft. 

Hoe heet je en hoe oud ben je?
- Ik heet Wouter Hoonakker en ik ben 9 jaar. 

Afgelopen zaterdag heb jij je eerste triatlon gedaan, hoe was dit voor je?
- Ik vond het leuk. Mijn vader deed ook mee.


De afwisseling van zwemmen, fietsen en lopen is leuk. Sommige stukjes vond ik wel moeilijk. Vooral het laatste stuk van zwemmen.
Ik kreeg een beetje pijn in mijn nek, want ik had geen brilletje op. 

Heb je voor deze triatlon getraind en hoe zag deze training eruit? Ben je lid van een vereniging?
- Ja ik heb voor deze triatlon getraind. Ik zit op atletiek dus hardlopen oefen ik wel. Het fietsen heb ik op de dijk geoefend. De eerste keer dat ik van fietsen naar lopen ging, dat ging niet goed. Ik stond opeens stil. Dit kwam omdat ik te hard begon. De 2^e keer ging het wel beter. Ik liep toen rustiger en daardoor kon ik de 2,5 kilometer helemaal uitlopen. 

Hoe ging het bij de fietskeuring?- Goed. Mijn remmen en mijn fietshelm werden gecontroleerd.  Hoe zaten de wissels in elkaar? Wat moest je allemaal doen.
- Vantevoren had ik mijn spullen klaar gezet in het park fermee.
Het park fermee???
- Daar zet je je fiets neer en je hardloopspullen en een handdoek.
- Ik kleedde mij na het zwemmen gauw om en ik rende met mijn fiets tot aan de rode balk. Daarna mocht ik gaan fietsen. Toen ik terug kwam met de fiets zette ik de fiets weer op de plek en ging ik een stukje hardlopen. Ik kreeg wel wat pijn in mijn zij. Ik wandelde even en ademde rustig in en uit en toen kon ik weer verder lopen.


Mijn concurrent zat de hele tijd achter mij.


Ik werd 2^e. Iemand anders werd 1^e.  Was je blij met je medaille?- Ja ik was heel blij en ik laat hem dinsdag op school zien.

Dank je wel voor dit bijzondere intervieuw, de triatleten van MYNY-marathon kunnen hier nog veel van leren!

Groeten, Annelies

Reacties ( 1 )

Een kink in de kabel…

Aangemaakt op:28-05-2007, 12:57. Gewijzigd op:28-05-2007, 13:11

Het is in de nacht van zaterdag op zondag als ik wakker word met hevige pijn in mijn keel en oren. Ik ben benauwd en hoest behoorlijk wat op. Dit herken ik en ik weet dat dit foute boel is. Ik ben toch weer in mijn eigen optimisme gestonken. Want wanneer begon dit eigenlijk allemaal en wat waren de eerste tekenen.  

Ik was vrijdag nog verbaasd dat ik behoorlijk moe was na mijn herstelloopje. Zone 0 was al niet haalbaar, dus dan maar in zone 1.  Ik neem ‘s nachts een pijnstiller uit mijn eigen huisapotheek en zo spook ik de nacht door.  Het is 1e pinksterdag en ik vertrouw het voor geen cent. Soms denk ik even dat alles normaal is, maar als ik naar boven loop kost dit inspanning. Ook gewoon zitten aan tafel voelt niet zoals het hoort. Zo sterk als ik mij afgelopen tijd voelde, zo onverwacht komt dit. Zo zie je maar weer dat luchtwegproblematiek toch een onvoorspelbare factor heeft. 

Ik overweeg even om naar een weekendarts te gaan, maar eigenlijk heb ik daar weinig fiducie in. Dinsdag kan te laat zijn als ik naar mijn eigen huisarts ga. Wat zei hij ook altijd weer. Na 3 dagen komen. Is het niets prima, is het wel iets dan ben je er op tijd bij. Dinsdag, woensdag, Tja en nu is het zondag. Trut die ik ben. Ik bel Shelly. 

Ik leg het verhaal uit en in overleg met haar start ik met een stootkuur prednison. Shelly heeft mij het voordeel hiervan uitgelegd en wil ik niet verder van huis raken dan is dit een goede optie.  Een behoorlijke drempel voor mij, ik ken dit medicijn niet en ik heb hier vervelende associaties bij. Gek eigenlijk want voor een antibioticakuurtje of ibuprofen draai ik mijn hand niet meer om.  Ik mail Guido nog even en hij past direct het trainingsschema voor mij aan. Met het oog op de halve marathon 3 juni a.s. moet ik vooral veel rust nemen en een paar kleine loopjes doen in zone 0 of 1. De belastbaarheid is lager met een kuur, dus rustig aan. 

’s Middags moet ik er toch even uit om weer vertrouwen in mijn lichaam te krijgen en samen met Hans stap ik op de racefiets en gaan we rustig toerend( in zone 0) even naar Marken. Binnen een uur zijn we weer thuis en de eerste pil begint zijn werk al te doen. Ik krijg weer een andere sfeer in mijzelf. 

Eigenlijk is het toch wel geweldig zo’n project: je bent net de koningin: op 1^e pinksterdag kun je zomaar je eigen longarts bellen, die dan meteen de apotheek belt, en ook je eigen personal trainer past meteen je trainingsschema aan. Zo’n luxe heb ik nog nooit gekend!   Groeten, Annelies   
Reacties ( 0 )

1000 meter door de Gouwzee en 10 jaar jonger!

Aangemaakt op:19-05-2007, 19:16. Gewijzigd op:19-05-2007, 19:27

Het is rustig op het strandje. Verbaast me ook eigenlijk niets, want het is niet echt warm!Ik wurm mij in mijn wetsuit annex worstenpak en zet mijn badmuts op. Het water is fris! Of liever gezegd: het water is steenkoud! 

Ik wandel tussen de eenden door en dan begin ik rustig met mijn crawl slag. Maar al snel merk ik dat mijn gezicht bijna bevriest. Ik denk overigens wel dat je hier jong bij blijft. Voor mij geen anti rimpel crèmes maar gewoon een duik in het IJsselmeer. Maar dit even ter zijde.   Omdat het zo koud aanvoelt komt er weer niets van mijn crawl slag terecht. Ik wil dat hoofd maar boven water houden en dan is er maar een slag mogelijk n.l. de schoolslag. In het zwembad kom je hier nog wel mee weg, maar in de Gouwzee….. Ik kan je verzekeren, als je daarmee begint kom je niet meer vooruit. Sterker nog als je niet oppast ga je achteruit of je verzuipt! Ik ben dus weer lekker bezig, behalve met mijn techniek.  

Ik kan in een zwembad redelijk goed zwemmen. Als ik in baan 5 zwem, kost mij dat geen moeite. Ook is het daarbij een voordeel dat mijn officiële vetpercentage nog een beetje aan de hoge kant is. Niet heel veel, maar toch genoeg dat Guido dat tijdens de sportkeuring even meldde. Ik dacht ach… met al dat getrain, dat is er zo af. Maar niets is minder waar. Hoe ik ook op de weegschaal sta, hard erop staand of heel zachtjes, of als ik de weegschaal verplaats, hij liegt niet! Ik weet spieren zijn zwaarder, maar bij mij is lang niet alles spier!Maar met zwemmen heeft dit dus voordeel!Ik dobber nog steeds wat rond als ik word ingehaald door Hans!  Hans zwemt in baan 4.Hij leest vooral veel over techniek. Kijkt filmpjes over hoe het nog beter kan en mijn voordeel, hij is dun. Zijn benen zinken gewoon naar beneden!  

Deze inhaalslag van Hans kan ik natuurlijk niet op mij laten zitten. Ik dwing mijzelf om mijn hoofd in de kou te gooien. Mijn adem gaat moeizaam. Draden slijm vliegen uit mijn mond, maar dan krijg ik na 500 meter toch de slag te pakken.   Ik ben door de kou heen en crawl als een vis door het water. Het oergevoel komt in mij naar boven! Het blijft een sport apart, niet te vergelijken met het zwembad, waar de badmeester je elk moment kan komen redden. Dat open water zwemmen is ontzettend leuk. Het is spannend!   Ik verzin ter plekke dat het nog wel eens leuk is om een zee mijltje in de Noordzee te zwemmen. Het nauw van Calais gaat mij wat te ver haha!    Geleerd van mijn vorige openwater avontuur, probeer ik mij nu tussentijds beter te oriënteren, ik zet geen brilletje meer op zodat ik het bruine water niet meer zie en de ervaring heeft mij geleerd dat ik de golfslag wel overleef en de vissen wellicht eerder bang zijn voor mij.  Na 1000 meter heb ik het strand weer voor mij.   De volgende dag loop ik mijn intervaltraining langs de Gouwzee. Met de frisse wind door mijn haren, en 10 jaar jonger. Vandaag hou ik het droog!

Groeten, Annelies  
Reacties ( 0 )

En dan gaat de telefoon....

Aangemaakt op:19-05-2007, 19:14. Gewijzigd op:19-05-2007, 19:14

Het is donderdagavond 18.30 uur. We zitten aan de eettafel en Wietske prikt wat in haar groente als de telefoon gaat. Ik heb Laura Roebroeck van MyNYMarathon aan de lijn! Dag Annelies, je gaat mee naar… New York!!!!!

Wat ontzettend leuk! Alle reserve kandidaten gaan mee. Geweldig!Helemaal hyper leg ik de telefoon neer en ik krijg meteen geen hap meer door mijn keel. De worteltjes op mijn bord kijken mij vragend aan waarom ze niet verorberd worden.Ook Wietske grijpt de kans om geen hap meer te nemen!Ik heb er niet op gerekend want ik heb mij Amsterdam als doel gesteld. Ook een heel mooi doel! Uiteindelijk train ik voor een marathon en hoe je het wendt of keert, die 42 kilometer moeten uiteindelijk uit je eigen benen komen.

Hans heeft zich ook opgegeven, zodat wij samen Amsterdam kunnen lopen en zelfs mijn Polar horloge weet hoeveel dagen het nog is tot de Amsterdam marathon.

En dan…. ga ik ineens toch naar New York! Wat een verrassing!In gedachten zie ik de stoplichten voor mij. De mooie Walk en Don’t Walk. Voor mij dus de groene Walk!Zo stuiter ik nog wat door het huis heen en weer. Er komt niets meer uit mijn handen en zelfs het opvouwen van een handdoek is een moeizame klus geworden, die uiteindelijk niet wordt geklaard.Ik bel nog wat mensen om het nieuws te vertellen en uiteindelijk land ik weer met beide benen op de grond.

De volgende morgen staat er een interval training op mijn programma. Op mijn Polar horloge staat inmiddels: 177 dagen tot New York.
Groeten, Annelies
Reacties ( 0 )

Toptrainers en Gooische Mannen!

Aangemaakt op:19-05-2007, 19:11. Gewijzigd op:19-05-2007, 19:11

Vraag mij niet wat mij tot deze gekte gedreven heeft, want ik moet het antwoord schuldig blijven!

Het is zondagmorgen, de meeste mensen slapen nog, als ik wakker word. Doordat mijn kinderen zich nooit wat aangetrokken hebben van mijn slaap- en waakritme, ben ik de laatste 9 jaar vroeg, sterker nog, zeer vroeg wakker!

Maar vandaag betekent dit voor mij een dagje naar The Hague Runners in Wassenaar. Ik maak ontbijt klaar en de kinderen zijn vrolijk. Ik zit een beetje te somberen, want met mijn bekende navigatievermogen ben ik bang om in Zeeland uit te komen. Deze angst is overigens terecht. Waar ik verdwalen kan, verdwaal ik namelijk!Hans springt uit zijn stoel en besluit gelijk gebruik te maken van mijn onvermogen, en daarom met de kinderen naar de grootste speeltuin van Europa, de Linnaeushof, te gaan. Het is uiteindelijk vakantie! Hij zet mij daarbij gewoon in Wassenaar af. Mijn hartslag daalt direct!Na al die A-4’s komen de golf tenues, roze truien en rode broeken (”hoe word ik een Gooische man…”), en paarden ons al tegemoet.We zijn er dus.Ik voeg mij bij het team en geef de kinderen een kus.

We gaan trainen, trainen, en trainen. Mijn leven is momenteel om trainingen heen gebouwd. Gesprekken draaien zelfs om trainen. Bij trainingen horen trainers. We hebben natuurlijk onze eigen trainers, daarnaast krijgen wij ook begeleiding en steun van andere trainers en atleten, die ons project steunen!Onder leiding van Wim Verhoorn, en onze eigen mannen, deden wij voornamelijk interval. Een leuke training, maar daarnaast werd er bij mij ook nog wel wat los gemaakt. Wat weet deze man, trainer van vele grootheden, mij te inspireren! Het feit dat hij je op eigen niveau in je waarde laat en ik de moed kreeg om mezelf te laten zien, gaf vandaag veel zelfvertrouwen. Het is net de klik!Ik kon weer versnellen, en sterker nog ik hield het vol…

Toen de makers van de documentaire mij vroegen waar ik het meest bang voor ben, antwoordde ik: “voor de kilometers na de 30, want dan begint de marathon pas.” Door dit antwoord te geven, realiseerde ik mij dat ik minder bang ben voor luchtwegproblematiek en dus een hele stap gewonnen heb! Het lijkt erop dat ik de astma en luchtweginfecties, nachtelijke hoestpartijen met de medicatie op dit moment onder controle heb. Ik voelde geen blokkades om te versnellen en ik herwon het vertrouwen om niet ziek te worden.Ik bekijk thuis het trainingsresultaat in de Polar Software (met dank aan Runnersworld Zaandam en Polar) en ik word bevestigd dat ik op de goede weg zit! De weg naar….

Nog 168 dagen…………..MARATHON!
Groeten Annelies
Reacties ( 0 )

BERMTOERISTEN EN WORST

Aangemaakt op:30-04-2007, 20:58. Gewijzigd op:30-04-2007, 20:58

Niet in het programma stond een zgn. familiedag in het Amsterdamsebos. Onverwacht werd ik ‘s avonds door Karin gebeld en zij vertelde dat het kleding passen bij Runnersworld werd uitgesteld. De lunch was echter al geregeld en zo kwam het dan tot een alternatieve trainingsdag. Samen met André, Ienske, Rosalie, Karin, familie en vrienden verzamelden wij op de parkeerplaats, waar Ienske met haar camper stond. Tussen de geparkeerde auto’s werden de tuinstoelen  uitgeklapt en Karin kwam met de lunch. Nu waren wij officieel bermtoeristen!Bob, de man van Ienske verzorgde de training. Een leuke en ontspannen training waar ook de oudste kinderen aan meededen.Het was schitterend weer en een mooi parcours. Op het parcours liepen meer mensen. Ze liepen echter wat houterig en sommige hadden van die opgetrokken schouders. We passeerden een tafel met gebakjes en een bord met namen met hoge nummers erachter. Ineens werd mij duidelijk wat het was. We waren midden in een ultraloop beland. Ik sprak een man, jawel hij sprak nog, die inmiddels een marathon achter de rug had en als doel de 100 kilometer voor ogen had!Na 2 rondes zat onze training erop en recreëerden we nog wat na op de parkeerplaats. Het was zeer geslaagd.De volgende dag stond er een lange duurloop op mijn programma. Zo stiekem aan worden die duurloopjes steeds langer. Waar gaat dat heen……..ultra???? Zijn zij ook niet zo begonnen??????En of het nog niet genoeg was, mijn wet-suit ‘s middags uitgetest in de Gouwzee. Als een worst zit je in zo’n pak. De mensen van Tri-run, waar ik het pak gekocht heb, hebben mij verzekerd dat dit zo hoort. Er kon zelfs nog wel iemand bij haha.Dus wurm ik mij op het strand tussen de badgasten in het worstenpak. Klaar voor de strijd tegen het open water! Nu ben ik geen held in open water. Ik hou van zwembaden met blauw water en lijnen op de bodem. Ik ben in open water altijd een beetje bang. Bang voor vissen, haaien en andere zeemonsters. Zelfs van zeewier of plantengroei schrik ik altijd een beetje.Omdat het al dagen waait, staat er behoorlijk wat golfslag. Ik zie niets door mijn brilletje, behalve bruin water en ik kan mij ook niet echt oriënteren. Ik krijg de slag dan ook niet goed te pakken. Samen met Hans zwem ik toch nog zo’n 600 meter.Niet opgegeten door een vis, begeef ik mij weer aan land en plof neer op mijn handdoek.
Groeten, Annelies
Reacties ( 0 )

Het nut van de hartslagmeter!

Aangemaakt op:20-04-2007, 22:04. Gewijzigd op:20-04-2007, 22:04

Deed ik ‘vroeger’ gewoon mijn hardloopschoenen aan om wat te trainen, zo ga ik tegenwoordig naar buiten met aparatuur! Eigenlijk ben ik wars van aparatuur. Het is lastig en je moet je in saai geschreven bijsluiters verdiepen!Maar goed, voorzien van hartslagmeter, stopwatch en mp-3 speler begin ik aan mijn training. Vandaag staat er een intervaltraining op mijn programma.Sinds ik door heb hoe de hartslagmeter werkt, begin ik zowaar ook de voordelen van dit instrument in te zien. Het is een goede manier om je lichaam beter te leren kennen en het heeft als voordeel om met je training niet over je grenzen te gaan! En dat is gelijk merkbaar!Dat is nuttig want het over mijn grenzen heen gaan is een soort 2e natuur van mij.  En die 2e natuur brengt mij ook nog wel eens in de problemen!Ik ben namelijk expert in het negeren van signalen, die ik mijn oranje stoplichten noem.Ik herken ze inmiddels wel degelijk, maar weet er ook aan voorbij te gaan. In zulke periodes is de kans op luchtweginfecties bij mij verdubbeld, met alle gevolgen vandien. Achteraf bedenk ik, dat ik toch niet zo verstandig bezig was en meer naar mijzelf had moeten luisteren.De hartslagmeter heeft dus zeker nut! Het geeft zicht om met verstand een marathon te leren lopen! En dat is nu precies wat nodig is.Dus met DJ Tiesto hoog in zone 3 en Frank Boeien laag in zone 2 zet ik met mijn aparatuur de interval voort op weg naar het doel!Groeten, Annelies
Reacties ( 0 )

EN LEEG WAS HET TASJE......

Aangemaakt op:17-04-2007, 19:11. Gewijzigd op:17-04-2007, 19:11

Na de loop in Rotterdam nam ik het tasje met merchandiser artikelen mee. Petjes, T-shirts en vooral veel pennen!De volgende ochtend vertrek ik al vroeg met de touringcar naar Amsterdam-west. Bij de bushalte tref ik Truus en zij koopt natuurlijk direct een pet voor het goede doel!Op mijn werk, stallen mijn collega Marit en ik direct de artikelen uit. We trekken een beer een T-shirt aan en zetten hem een pet op. Iedereen die binnenkomt moet eraan geloven. En tja, wat wil je, binnen de verslavingszorg zijn we natuurlijk gek op goede doelen. Daarnaast kopen we altijd elkaars lootjes voor de plaatselijke tombola’s en houden we van spulletjes. Dus er wordt gretig afgenomen.Frits koopt een T-shirt en loopt reclame door onze kantoortuin!Binnen eeen half uur heb ik alleen nog wat pennen. Ik besluit even naar de jongens van de helpdesk te gaan. En ja hoor, zij hoeven geen pennen, maar sponsoren het goede doel! Ook de aardige mevrouw die ik altijd aan de telefoon krijg als mijn computer niet doet wat ik wil, keert haar portomonee leeg. Want zo zegt ze;’dat moet bij goede doelen!”Rob koopt de laatste pen en vertelt ook weer begonnen te zijn met lopen. Hij heeft een tijd met zijn gezondheid getobt en gebruikt ook medicatie voor zijn luchtwegen.Hij voelt zich nu stukken beter en ziet het als een nieuwe kans om het hardlopen weer op te pakken. Je voelt je er gewoon weg veel beter bij! Goed hoor Rob!De sponsor aktie was goed geslaagd. Collega’s van Jellinek/Mentrum bedankt!Groet, Annelies
Reacties ( 0 )

De 10 van Rotterdam

Aangemaakt op:15-04-2007, 21:04. Gewijzigd op:15-04-2007, 21:04

Zondag 15 april, de trein stopt in Rotterdam. Daar waar we met het team de eerste officiele 10 kilometer gaan lopen!Ik zoek het cafe Dudok, alwaar wij afgesproken hebben. Shelly Overbeek staat buiten al op ons te wachten. Met onze nieuwe shirts verschijnen we aan de start van de 10 kilometer. De sfeer zit er al lekker in en de hele marathon is al van start gegaan.Dan luidt het startschot. Mede door de drukte word ik gedwongen rustig te starten. Dit kan met deze warmte absoluut geen kwaad. Met deze temperatuur is het een kwestie van goed je verstand gebruiken. Genoeg drinken onderweg, zoveel mogelijk de schaduw opzoeken en je niet stuk lopen.Het deed mij denken aan de halve marathon van Waterland in juni 2006. Toen steeg het kwik boven de 30 graden. Bij bosjes vielen er mensen neer en ambulances reden af en aan. Ik heb toen geleerd mij niet te richten op een eindtijd, maar de veiligheid voorop te stellen.( eindtijd 2.17 uur)Het was heerlijk om weer een loopje te doen en met een eindtijd van 59 minuten was ik tevreden!Daarna was het tijd voor de appeltaart met slagroom.Terug in de Monnickendammer bus vind ik gretige afnemers voor mijn merchandising artikelen. Zowel Luuk als Klaas kopen voor het goede doel.Groeten, Annelies
Reacties ( 0 )

Er zijn weleens momenten.....dat je domme dingen doet!

Aangemaakt op:11-04-2007, 21:54. Gewijzigd op:11-04-2007, 21:54

Met het gevoel een ballon in mijn maag te hebben, probeer ik mij uit te strekken in bad.Nadat ik,op 2e paasdag, 3 uur voorover gebogen heb gezeten op mijn race-fiets, kom ik weer thuis en bulk ik van de dorst! Ik ga naar binnen, open de deur van de ijskast, en zonder er bij na te denken pak ik een fles ijskoude prik limonade!Ik zoek het grootste glas dat ik kan vinden, en giet de koude prik in een keer naar binnen! dat smaakt lekker!Maar dan….Als een ballon zwel ik op. Ik schrik er een beetje van. Ik besluit even in bad te gaan liggen. Uit bad gekomen verhuis ik naar mijn bed, vervolgens naar de bank en omgekeerd!Na twee dagen is het nog steeds niet over, maar kan ik de pijn lokaliseren. Ik ben verstandig en maak een afspraak met onze huisarts. Meestal speel ik zelf voor dokter (ik heb wat afgekwakzalfd), maar ik heb mij enige tijd geleden voorgenomen, toen ik weer veel te laat met iets aankwam, dit  aan een gediplomeerde over te laten.Gelukkig was het loos alarm, long en nier in orde en de zwevende rib die de boosdoener was, zou vanzelf weer moeten zakken.De looptraining van vandaag schoot er dus bij in! Jammer kan gebeuren, maar ik ga er vanuit dat ik zondag, wanneer we met ons team de eerste loop gaan doen, superfit in Rotterdam sta!Groeten,Annelies
Reacties ( 0 )

Vrolijk Pasen!

Aangemaakt op:08-04-2007, 13:21. Gewijzigd op:08-04-2007, 13:21


Zondag 1e paasdag! Het is 7 uur en ik ben klaar wakker! Ik hoor de vogels fluiten.Tijd voor een lekkere interval langs de dijk! Ik zoek mijn hardloopkleding, die nog niet in de kast ligt, maar gewoon op een stapel om nog opgevouwen te worden, ik trek mijn schoenen aan en trek de deur achter mij dicht. De boel de boel laten is overigens een sterke kant van mij! Op de dijk aangekomen zie ik hoe mistig het nog is, en ik bedenk hoe al de pilletjes die ik slik mij wel zullen beschermen. Naast mij schieten wat eenden weg. Het heeft iets spookachtigs!Zo dwalen mijn gedachten af naar gisteren. Wij bezochten met de kinderen de Efteling omdat Hans en ik 12,5 jaar getrouwd waren.Zo kwamen wij natuurlijk ook in het spookhuis terecht. De plek waar de geesten weer tot leven kwamen. De grafzerken bewogen en kisten open gingen!Ik zet mijn interval voort en als ik na 1 uur en 10 minuten terug ben is de mist opgetrokken.Vanmiddag ga ik naar Hilversum om in het zwembad wet- suits te passen en wellicht zo’n pak aan te schaffen. Want in juni staat de kwart triathlon van Huizen voor de deur! Dat gaat nog een zware dobber worden! Ik mag hopen dat het finish doek er nog hangt als ik eindig.Het zwemmen zal geen probleem worden. Ik zal als een volwaardige middenmoot het water weten te verlaten. Ook verwacht ik niet dat mijn red rosie (race-fiets) mij in de steek zal laten. Alleen zal ik toch zelf moeten trappen! Ik vind het nog een hele kunst om een gemiddelde van 25 kilometer per uur te rijden. En dan te bedenken dat ik voorbij gejakkerd ga worden door fietsers met vermoedelijk een gemiddelde van 45 kilometer op de teller! Maar ik laat mij niet weerhouden!Het lopen, daar ben ik ook niet zo bang voor, hoewel de omschakeling altijd lastig is. Als een soort olifant kom je van de fiets af en die benen willen dan eigenlijk lekker relaxen!Trouwens, niet alleen mijn benen……..Een vrolijke paas, geniet van het ontbijt en maak er wat moois van!Groeten, Annelies
Reacties ( 0 )

reis!

Aangemaakt op:04-04-2007, 11:57. Gewijzigd op:04-04-2007, 11:57

De reis naar de marathon, de innerlijke reis!Het is alweer ruim 4 jaar geleden dat ik met Hans, Wietske (toen 1,5 jaar) en Wouter (toen 4 jaar) op reis ging naar Zuid-Oost Azie. Onze reis zou maximaal 3 maanden duren. We kochten retourtjes Bankok en vandaaruit zagen we wel weer. Thailand beviel ons prima. We waren met z’n 4en, zwommen in zee en deden  de indrukken op die het land zo mooi maakt.We gingen verder en onze reis voer uiteindelijk door Cambodia, Vietnam en Laos. We leerden niet alleen de mensen met hun gebruiken kennen, maar ook onszelf en elkaar. Dat ging natuurlijk niet altijd even gemakkelijk! Onze ideeen liepen nogweleens uiteen, en  het reizen op zich was weleens vermoeiend. Maar uiteindelijk slaagden we er met z’n 4 en goed in om er een byzondere en fijne reis van te maken.Wat ik zelf tijdens deze reis met kinderen heb geleerd is dat je elke dag opnieuw mag en kunt beslissen! Je kunt linksom en je kunt rechts om. Het is een keuze. Het maakt eigenlijk allemaal niet zoveel uit wat je doet! Het is meer Hoe doe je het!Ook was het een keuze om 4 jaar geleden te stoppen met roken. Roken vond ik heerlijk. Het was gezellig, lekker en mijn grote vriend in bange dagen. Dat ik veel meer last had van mijn luchtwegen, nam ik destijds op de koop toe. Sterker nog, er was sprake van ontkenning!Totdat ik mijn vriend vaarwel zei, want dit kon niet langer zo! Gek genoeg behoor je dan ook van de een op de andere dag tot de “niet rokers”.  Dat ik nog zo verslaafd was als een deur , dat was niet belangrijk.Sporten, dat was het. Nu hadden zowel Hans en ik altijd aan sport gedaan, maar nu gingen we ervoor!Er werden sportspullen, schoenen, jasjes en ja op een gegeven ogenblik zelfs race-fietsen aangeschaft. Want we hadden ook nog wel eens een boek gelezen over de Iron man.Ook de kinderen kregen en krijgen wel iets van deze gekte mee! Zij doen beiden aan ateletiek, hoewel Wietske de voorkeur geeft aan het kijken naar de Winx club op t.v., maar dat geeft niets.De reis naar de marathon is inmiddels gestart. Ik heb het eerste duurloopje in zone 1-2 gedaan. Dat viel overigens niet mee! Ik was de hoek nog niet om of ik zat al in zone 4. Dus rustig terug……..Daarbij kwam ik mensen op de dijk, waar ik altijd train, tegen. Opmerkingen als ” de bus is al weg hoor” heb ik niet gehoord. Wel heb ik leuke gesprekken gevoerd over het project en het doel daar achter!Groeten,Annelies
Reacties ( 0 )

Mijn eerste blog, mijn eerste marathon!

Aangemaakt op:02-04-2007, 15:05. Gewijzigd op:02-04-2007, 15:05

Nou daar is ie dan, mijn eerste blog, het had wat voeten in de aarde, maar toch gelukt. Ik heb in de eerste instantie wat geworsteld met mijzelf en het reserveschap, maar na enige gesprekken heb ik getekend en daar sta ik voor!Ik ben Annelies Hoonakker, deelnemer aan het project MyNy marathon. Een geweldig project, waarmee we met ons team, mensen in beweging willen zetten. Daarnaast ga ik ook mijn eigen grens verleggen! Ik ben voornemens een marathon te gaan lopen! New York of Amsterdam, het plan staat! We staan met z’n allen onder een deskundige begeleiding, wat maakte dat de medicatie die ik voor mijn atmatische problematiek gebruik, meteen wat omhoog geschroefd werd.We hebben zaterdag een leuke en leerzame dag gehad. We hebben gezamelijk getraind en aan teambuilding gedaan. Het weer werkte goed mee en voldaan reed ik naar huis.Thuis is voor mij Hans (man), Wouter, zoon van 9, en mijn dochter Wietske van 6 jaar. Allen zijn sportief ingesteld. Lopen, fietsen, zwemmen. De een wat serieuzer dan de ander. Maar iedereen beleeft er plezier aan.Maandag, dinsdag en donderdag werk ik bij de Justitiele Verslavingszorg. Een prima combinatie die ik met mijn gezin kan maken. Op mijn vrije dagen, loop ik hard en zit ik graag op mijn race fiets. Ik hou jullie op de hoogte van mijn ‘reis’; Op weg naar de Marathon!
Reacties ( 0 )