EINDELIJK ONDERWEG
Aangemaakt op:01-11-2007, 05:37. Gewijzigd op:01-11-2007, 05:39Na een zeer drukke periode van trainen, werken, leren, naar school, koffers en tassen inpakken, allerlei dingen regelen (kinderen onderdak etc.), proberen te ontspannen, uitrusten, nog even loslopen, sokken uittesten, stressen zitten we nu (20.54 uur en 14.54 uur) dan “eindelijk” in het vliegtuig. Het eten was lekker en we hebben nog enkel uren voor de boeg.
Na door heit en zuslief op Schiphol te zijn afgeleverd (nogmaals BEDANKT) was het verzamelen en elkaar weer zien op Schiphol erg gezellig en kleurrijk. Oranje is toch een mooie kleur en valt zeer goed op. Aan de ene kant is de spanning goed voelbaar, maar ook is er een stuk ontspanning.
Na het inchecken, de supporters goed in de kleren gehesen en het inladen van de zeer belangrijke handbagage (schoenen, loopkleding, gelletjes en medicijnen) zoekt iedereen een plekje in het vliegtuig. Als we in de lucht zitten is het erg druk in het gangpad. Het cabinepersoneel wil graag iedereen voorzien van een drankje, maar moet nog even wachten op de bestuursleden van stichting MY NY marathon. Iedereen krijgt een persoonlijk gelukseendje uitgereikt. Geweldig idee, wat door een ieder goed ontvangen wordt.Onderweg wordt over van alles gesproken. De “loop” kwalen en pijntjes komen voorbij en ook het feit dat het nu toch wel erg fijn is dat we eindelijk onderweg zijn. De marathon zelf is niet echt een onderwerp van gesprek. Is dit omdat een ieder er klaar voor is of omdat we daar nog even niet aan willen denken. Volgens mij het eerste. Iedereen heeft zijn / haar stinkende best gedaan. Er is afgezien, pijn geleden, er zijn heel wat grenzen verlegd en we zullen nog heel wat grenzen gaan verleggen. Ook is iedereen goed ingesteld qua medicatie (puf en zeker niet te vergeten de magische neusspray van Shelly) en dat alles geeft een zeer goed gevoel. Even terugdenkend aan de laatste zeven maanden is toch wel terugdenken met een heel warm gevoel. Ik heb heel veel nieuwe, interessante en verschillende mensen leren kennen en samen hebben we al een mooie, leerzame en grensverleggende tijd gehad. Wat nu volgt is fantastische week, met de ultieme ervaring van het lopen van de NY marathon. De afgelopen periode had ik voor geen goud willen missen en ook de komende week zal ik niet willen missen. Ik ben weer vele ervaringen rijker geworden. Weet nu nog beter naar mijn lichaam te luisteren en voel me kiplekker en toppie gezond.
Het lijkt allemaal rozengeur en maneschijn en dat is het in feite ook, maar daarbij moet ik wel zeggen dat ik nog steeds dagelijks mijn medicijnen moet nemen en dus tijdens het inchecken ook best wel een beetje zenuwachtig was of men moeilijk zou doen over de voor mij toch wel onmisbare medicatie. Dit was gelukkig allemaal geen probleem en ik zit dus nu hier zeer relax te schrijven en weet nu ook dat ik mij daarover in de komende week geen zorgen hoef te maken. Over enkele uren gaan we landen in the big Apple en dat is dan weer een stapje dichterbij de start van de NY marathon. Ik zal proberen om jullie in de komende week op de hoogte te houden en zo nu en dan via de blogs onze belevenissen te schrijven.
Vanaf zeer hoog een hartelijke groet en tot snel!
Marjan
Reacties ( 0 )
OPWARMERTJE / GENERALE?
Aangemaakt op:22-10-2007, 15:13. Gewijzigd op:22-10-2007, 15:15Zondag 21 oktober 2007 stond al enige maanden op de kalender en in mijn agenda geblokt met MY NY Marathondag. In eerste instantie zouden wij als deelnemers van MY NY MARATHON de halve marathon van Amsterdam gaan lopen, als laatste voorbereidingsloop voor ons uiteindelijke doel, nl. de New York marathon.
In eerste instantie zouden de reserve deelnemers aan het project MY NY MARATHON daar gaan starten voor hun marathon en de overige deelnemers voor de halve. Dus ook een mooie gelegenheid voor mijn (loop)maatje om ook naar een einddoel, nl. de marathon, toe te werken. Want waarom alleen maar meetrainen en niet een keer die magische afstand lopen. Maar gedurende ons trainingsprogramma is deze loop geheel geschrapt. Reserve deelnemers bestaan niet meer, we gaan echt met z’n allen naar New York en de halve marathon is ergens anders in het trainingsprogramma verwerkt.
Maar deze dag is in mijn agenda blijven staan als een MY NY Marathondag, want Frank zou daar wel gewoon van start gaan.
Dus daarop zondagmorgen 07.15 uur in de auto’s gestapt en samen met Frank, de kinderen en overige familieleden richting Amsterdam gereden. Als we de Coentunnel door zijn, dan merk ik een duidelijk verschil in de luchtkwaliteit. Voor mij als astma patiënt is Friesland toch vaak wel perfect.
In de sporthal het startbewijs gehaald en vervolgens nog even de hal ingegaan voor de marathon markt. Daar kwamen we Annelies Hoonakker met man Hans en kinderen tegen. Ook Hans het (trainings)maatje van Annelies had zich net als Frank opgegeven voor de marathon van Amsterdam en de kinderen zouden de kidsrun gaan doen. Even snel bijkletsen en de mannen / kinderen succes gewenst.
Vervolgens richting het Olympisch Stadion gelopen. Een heerlijk voorproefje voor over enkele weken in New York. Zou het daar net zo gezellig zijn of misschien nog wel gezelliger, in ieder geval waarschijnlijk specialer. Het weer zat mee. Niet te koud en niet te warm, mooie schone lucht, niet benauwd etc. Ik hoop maar dat wij ook redelijke omstandigheden hebben in New York, want daar begin ik nu wel een beetje tegen op te zien.
Net voor de start het stadion uitgelopen, zodat we de lopers op een mooi punt voorbij zouden kunnen zien komen. En wie kwamen we daar weer tegen, ja hoor, Annelies en de kinderen. Tijdens het wachten nog even tijd om wat bij te kletsen, o.a. over de voorbereidingen, de marathon koorts, de spanning, kleine pijntjes, etc. Daarbij bleek dat we allebei best moe zijn (na die vele, vele voorbereidingskilometers) en dat onze spieren aanvoelen als die van een stel oude kranten. Hoog tijd voor enige rust dus.
En dan is daar de start………….. We voelen de energie uit ons wegtrekken en tegelijk is daar ook weer die adrenaline die gaat waar het niet gaan kan. Nadat we zowel Frank als Hans hebben gezien (achteraf bleek dat het bijna 5 minuten duurde voordat zij over de startlijn gingen), gaan we allebei een kant op.
Wij gaan “ metro-en” en hopen Frank een aantal keren te zien. Ook een mooie gelegenheid om uit te proberen hoe de logistieke verzorging werkt en of mijn plannetje voor New York werkt. Want volgens Wim Verhoorn, gaan supporters niet voor niets mee. “Ze” moeten van alles doen, dus ik nu ook voor Frank. Volgens Wim is het hard werken…………..
Zou het allemaal lukken met het verstrekken van voedsel, sportdrank en water. Het eerste punt (13 km) passeert Frank in een mooie tijd. Daar vliegen de eerste lege flesjes de berm in. Hij hoeft nog geen nieuwe, want heeft voldoende tot het volgende punt. Hij ziet er goed uit. Ik vind het allemaal heel erg spannend. Ook omdat ik misschien maar al te goed weet hoe kwetsbaar je bent. Je kunt nog zo veel trainingskilometers in de benen hebben,……… maar één verkeerde stap kan het einde betekenen. Laten we hopen dat alles goed gaat.
Na zijn eerste passage ….. Hop, hop, in de benen maar weer. De Amstel over en doorwandelen naar het volgende afgesproken punt. Langs de route is het gezellig druk met behoorlijk wat mensen weg. Maar als ik de verhalen van New York mag geloven zullen daar nog meer mensen langs de route staan. Gezelligggggggg hoor! Net voor het 26 kilometerpunt wachten we Frank weer op. Sven met het fototoestel in de aanslag en ik met een plastic zakje vol met verse flesjes drinken en nieuwe gelletjes. En ja hoor, daar komt ie de bocht om. Fris en fruitig neemt hij het zakje over en ik krijg de lege flesjes toegeworpen. Plannetje goed uitgedacht en gelukt!
En wederom in de benen, op naar de metro en terug naar het Olympisch stadion. Op grote beeldschermen zien we de lopers binnenkomen. Goed en wel daar gesetteld, zie ik Frank het stadion binnen lopen, niet op het scherm, maar gewoon via de ingang. Ik herken zijn loop uit duizenden. Oh wat ben ik / zijn we trots op die vent van mij. In 3.18 gaat hij over de finish. Nu ik nog, bedenk ik me direct. En gelijk is daar weer die spanning, de onzekerheid………… Nog een paar nachtjes slapen (9 om precies te zijn) en dan vliegen we naar New York.
Dan daar nog een paar nachtjes slapen en dan is daar voor ons de start van de New York marathon. Deze week nog een paar kleine loopjes en dan de rust in ………….. Nu maar hopen dat ik ook die rust kan vinden.
Groetjes Marjan
Reacties ( 0 )
Een Zware dag
Aangemaakt op:12-10-2007, 19:35. Gewijzigd op:12-10-2007, 19:36Vanmorgen 7.00 uur uit bed, Sven wakker maken, want die moest vroeg op om op tijd op school te zijn, voor het organiseren van een uni-hockey toernooi. Wat ben ik trots op onze zoon, dat hij al die leuke dingen doet, maar vanmorgen had ik toch nog wel even wat langer willen blijven liggen. Maar goed….. Na het ontbijt en Sven en Sanne te hebben uitgezwaaid, zijn Frank en ik maar weer eens er op uit getrokken………
Frank zou vandaag zijn laatste lange afstand (30 a 32 km) gaan lopen als laatste voorbereiding voor zijn marathon van volgende week in Amsterdam. Ik zou het eerste stuk met hem meelopen en halverwege een andere route kiezen, want ik had mijn lange afstand al gehad deze week. Vandaag maar een training van ongeveer 1 1/5 uur. Na ongeveer 50 minuten gingen we allebei onze eigen weg en na 1 uur en 50 minuten zat het er voor mij al weer op. Snel…. Snel douchen en vervolgens naar Leeuwarden voor een middag college.
Net op tijd kwam ik aan en probeerde de school in te komen. Maar dat was toch wel even veel zwaarder dan de 20 kilometer van eerder die dag. Misschien kent u die plekken wel. Een openbaar gebouw, waar niet gerookt mag worden, maar waar je wel naar binnen moet. Daar staan vele mensen te werken aan hun ongezondheid en ook aan die van ons. Spontaan een aanval van benauwdheid en ook van woede. Ik ben daar kennelijk in mijn woede toch nog erg duidelijk geweest, want iedereen ging toch wel even aan de kant en het leek er op dat rokers later op de dag in de pauzes een andere plek hadden gekozen. Iets verder van de ingang vandaan. Buiten adem ben ik die middag gestart. Iets wat ik al tijden niet meer had meegemaakt overkwam me nu weer eens gewoon. Zo zie je maar weer dat je zelf niet alles in de hand hebt. Komt dit omdat ik de laatste tijd toch best wel erg moe ben of “overkomt” dit ons zo nu en dan. Ik weet het nog niet. Wat ik wel weet is dat ik vanavond vroeg naar bed ga (als ik in ieder geval niet al op de bank in slaap val), want dan kon het wel eens een latertje worden voor wat mijn bed betreft.
Morgen even niet lopen (NL) en dan zondag weer een gezellige, gezamenlijke bijeenkomst in Den Haag. Daarna zien we wel weer.
Groetjes en een heel fijn weekend
Marjan
Reacties ( 0 )
WAT GAAN WE DOEN?
Aangemaakt op:06-10-2007, 20:38. Gewijzigd op:06-10-2007, 20:39“WAT ZULLEN WE EENS GAAN DOEN?”
Een vraag die ik al enkele maanden niet meer gehoord heb. En deze vraag zal ik t/m 5 november ook wel niet horen……….
Ons “hele leven” staat bijna helemaal in het teken van de voorbereidingen voor DE loop der lopen, de marathon. Voor mij is dat de marathon van New York, samen met nog 24 astmapatiënten en voor Frank (voor diegene die het nog niet weten – mijn man) is het de marathon van Amsterdam. Frank en ik liepen altijd al wel samen en nadat ik was uitverkoren om mee te doen aan het fantastische project MY NY MARATHON is hij samen met mij blijven trainen. Omdat hij ook wel eens een marathon wilde lopen heeft Frank de marathon van Amsterdam tot zijn (voorlopige) einddoel gesteld.
In mijn voorlopige planning stond voor dit weekend de ½ marathon van Haarlem op het programma. Maar op aanraden van onze trainer Guido heb ik afgezien van deze ½ en heb het weekend gereserveerd voor een lange – langzame duurloop. Dit om nog meer kilometers in de benen te krijgen (vanaf maart 2007 al 1517 km). Dus over de invulling van de zaterdag hebben wij niet hoeven na te denken.
Vanmorgen rond 09.00 uur begonnen met drinken, vervolgens goed ontbeten, een beetje relaxen en klaar maken voor de training. Rond 11.30 uur (nadat de kinderen naar hun eigen trainingen en bezigheden zijn gebracht / vetrokken) samen met Frank maar weer eens de stoute schoenen aangetrokken. Onderweg heb ik volop genoten van een fantastisch gezelschap en een heerlijk najaarszonnetje (goed weer voor mij, lekkere frisse en schone lucht). Ook de omgeving was weer prachtig. Het Friese landschap is en blijft wonderschoon. Onderweg besefte ik maar weer eens waar ik mee bezig was en hoe goed dit voor mij, als astmapatiënt, is. Dit komt nog meer naar voren op die momenten dat in onderweg last krijg van die mensen die het gras aan het maaien zijn. Voordat ik aan deze uitdaging begon kon ik nogal heftig reageren op al die boeren en mensen die het gras aan het maaien waren. Ook nu nog voel ik wel enige weerstand bij het passeren van het pas gemaaide gras, maar ik krijg niet meer die ernstige vorm van benauwdheid en raak zeker niet in paniek.
Na 3 uur en 32,9 kilometer zijn we weer thuis. Mijn benen zijn gevoeliger dan na de 30 van Almere, maar dat heb ik meestal na een lange - langzame duurloop. “Met de rem er op” is altijd zwaarder dan gewoon lekker in je eigen tempo lopen. Na het douchen en boodschappen doen gezellig bij de hockeywedstrijd van Sven gaan kijken.
Zo meteen lekker op de bank en dan niet al te laat naar bed. Dus het probleem over wat we gaan doen speelt even niet bij ons. Morgen staat weer in het teken van de sport en komende week weer gewoon “moederen”, “echtgenoten”, werken, trainen, studeren EN rust pakken waar het kan.
Ik wens een fijn weekend en een goede week en iedereen die morgen de ½ van Haarlem gaat lopen heel veel succes!
Tot volgende week.
Groetjes Marjan
Reacties ( 0 )
DE 30 VAN ALMERE – EEN MOOI “LOOPJE” EN GOED PASSEND IN HET SCHEMA
Aangemaakt op:01-10-2007, 20:59. Gewijzigd op:01-10-2007, 21:01Een of meerdere 30 kilometerlopen horen in de voorbereidingen naar een marathon thuis. Nu had in als training al een paar keer de 30 gelopen, maar daar was ie da echt! De 30 kilometer “wedstrijd” van Almere op zondag 30 september jl. Na de voorbereidingen - broodjes smeren, sportdrank klaarmaken, gelletjes klaarleggen en tas inpakken - ben ik zaterdagavond niet al te laat naar bed gegaan. Maar slapen lukte niet goed. Ik was zenuwachtig, gespannen en haalde me van alles in mijn hoofd. Waroom? Tja, hoe zal ik het zeggen. 30 kilometer lopen vind ik niet zo erg, maar ik heb nog noooooooit en 30 kilometer “wedstrijd” uitgelopen. Wel 2 x van start gegaan, maar beide keren geblesseerd uit gestapt (jaren geleden) – 1 keer met een kuitspierblessure en 1 x met een kapotte meniscus.
Maar na elke nacht komt gewoon weer de dag (gelukkig maar) en dus samen met Gerda gezellig richting Almere gereden. Daar aangekomen was het al een gezellige drukte. Vele MY NY MARATHONNERS waren al aanwezig en er lagen zelfs al een paar op de massage tafels. Nog “niets” gedaan en je al laten verwennen, dat ging mij toch een beetje te ver. Dan maar even afstemmen over de loop. “Wat ga jij lopen?”of “waar ga jij op weg” en meer van die vragen. Een grote groep zou op 2 uur 40 weggaan. Zo ook Jantiene, die zoals gewoonlijk weer het hele schema op haar hand staan, dus dat moest wel weer goed komen. Dit leek mij ook wel een mooie tijd. Zeker ook met de mail (zie hieronder) van Guido in mijn achterhoofd:
***************************************
Hoi allemaal,
Degene die zondag in Almere gaan lopen, veel succes.Probeer in Almere je geplande marathon tempo te gaan lopen en niet proberen een 30 km zo snel als je kunt gaan lopen. Als je het marathon tempo goed kunt vast houden en dan nog redelijk fris kunt finishen dan zit het allemaal goed. Let op voldoende verzorging onderweg en sla geen drankposten over.
Guido
****************************************
Maar ik kan jullie nu alvast wel verklappen dat die 2 uur 40 mij NIET gelukt!
Net voor 11.00 uur, zeer gespannen (wat men wel aan mij kon merken) naar de start gelopen en om 11.00 uur precies gestart. Na 1 kilometer toch even op mijn klokje gekeken en tot mijn schrik ging in veel te snel. Na de loop vertelde Richard mij dat die constatering gepaard ging met enkele krachtige woorden. Ja, dat gebeurt nu eenmaal, sorry mensen. Maar ik liep lekker in zone 2 en ook na 3 kilometer bleek, dat ik volgens vooraf berekend schema, te snel ging.Dan gaat er van alles door je hoofd. Kan ik dit volhouden. 30 kilometer is wel erg lang, is dit een goed tempo of moet ik toch langzamer gaan lopen, waar zijn de anderen, Jantiene al gezien?!……….. Maar na enige twijfel, toch maar door blijven lopen. Het weer was goed, lekker koel, weinig wind en in het parcours lagen meerdere bruggen en viaducten. Maar weer eens het geleerde van Lornah in de praktijk gebracht. Met kleine pasjes omhoog en go with the flow naar beneden. Al met al dus een snel parcours. De loop bestond uit 2 ronden van 15 kilometer en na de eerste ronde voelde ik mij zeer goed. Op tijd gedronken en gegeten en ik zat in een lekker ritme. Ik voelde me zo goed dat ik bij ongeveer 23 kilometer per zo veel over had, dat ik nog iets kon versnellen. Na 22 kilometer kwam mij ook nog een dame voorbij. Poeh, poeh, dacht ik nog, die heeft nog meer over, maar op 27 kilometer zag ik haar toch weer steeds dichter bij komen. En dan gaat bij mij toch ook weer die competitiedrang naar boven. Gewoon rustig door gaan, misschien nog ietsjes versnellen. In de laatste kilometer kon ik haar nog pakken en ja hoor, daar was de finish al.
Ik voelde me goed, fantastisch, mijn eerste 30 kilometer “wedstrijd”uitgelopen en hoe. Na 2 uur 23 minuten en 9 seconden kwam ik over de finish. Sorry Guido, de laatste 7 kilometers zijn niet in het marathon tempo gegaan en misschien moet ik de eerste 23 kilometer ook wel iets langzamer gaan. Maar wat is dit heerlijk. Met gemak een 30 kilometerwedstrijd lopen en ook nog iets over hebben. Ik weet het, ik weet het, de marathon begint pas bij de 30 kilometer, maar dit is voor mijn mentale gestel wel heel erg goed.
Na afloop mij nog eens lekker laten verwennen op de massage tafel – 2 x zelfs, want daar hebben echte “TV sterren” wel recht op – bedankt cameraploeg en masseurs!
Vervolgens met z’n allen naar de parkeerplaats gelopen, waar Ineke nog graag nog rondje extra wilde lopen. Waarom??????? Vraag het Ineke maar.
Na iedereen een goede reis te hebben gewenst, samen met Gerda weer richting Friesland gereden. Helaas is Gerda na 15 kilometer EN een ZEER VERSTANDIGE beslissing, uitgestapt (last van haar bijna herstelde blessure). De terugweg is dan wel heel gek. De één teleurgesteld en de andere bijzonder tevreden. Maar wat is het dan goed en leuk dat je dit met elkaar kan delen. Wat leer je de mensen goed kennen in een klein half jaar.
Vandaag, gewoon weer begonnen aan het nieuwe trainingsschema van Guido – het laatste schema en de laatste loodjes voor de marathon?????? Ik zal proberen (echt waar, ik beloof het), maar weet dat het moeilijk is in een “wedstrijd” om mij aan Guido zijn adviezen te houden. Ik sta nog erg in dubio of ik de ½ van Haarlem zal gaan lopen of dat ik gewoon maar een 30 kilometer hier in de buurt plan. Als ik verstandig ben, kies ik het laatste, maar met MY NY MARATHONNERS een ½ lopen is ook wel weer gezellig……….. Ach, die keuze hoef ik n u nog niet te maken, eerst maar weer eens lekker slapen en komende week lekker trainen. Aan het eind van de week kan ik gelukkig nog wel beslissen wat ik ga doen……..
Groetjes en tot snel Marjan
Reacties ( 0 )
NIET HEEL VEEL NACHTJES MEER SLAPEN!
Aangemaakt op:19-09-2007, 21:56. Gewijzigd op:19-09-2007, 21:58Bij het openen van de MY NY MARATHON site, lees ik: Nog 45 dagen en enkele uren en dan……….
Paniek???? Neen zeker niet! Diep in mijn hart zie ik er wel naar uit.
Vol verwachting klopt ……….. Maanden bezig met voorbereidingen en nu mag het van mij straks dan ook wel komen! Hopelijk blijf ik de komende 45 dagen net zo rustig als nu en kan ik gewoon lekker blijven slapen en zonder blessures blijven trainen……
Na een hele drukke tijd qua werk, studie, thuis, trainen (afstand en tijd wordt steeds langer) en de pers te woord staan (voor MY NY MARATHON en voor mijn werk), had ik vandaag dan eindelijk weer eens een hele dag vrij. Nou ja vrij…….
Vanmorgen weer lekker samen met Frank wezen trainen. Een mooie gelegenheid om mijn nieuw hebbedingetje, de GPS sensor bij het supersonische Polar horloge, uit te proberen (Runnersworld Frank: Hij werkt fantastisch!). Geweldig ding en de afstanden, gemeten met de fiets of motor of afstandmeten.nl, blijken niet helemaal te kloppen (afwijkingen van zo’n 300 meter – tja het is wat). Een geweldig ding, waar ik gewoon lekker mee kan gaan lopen, zonder vooraf routes uit te meten. Vandaag stond er een interval training van 1,5 uur op het programma – altijd lekker, zeker die intervaltrainingen met de wat langere versnellingen (4 x 12 minuten). Het ging goed en het tempo lag lekker. Wel kwam er nog behoorlijk wat slijm los en mijn hartslag was nog iets hoger dan normaal en ik had voor mijn gevoel nog niet alle lucht “terug”. Op zich best logisch, want afgelopen week had ik even een dippie, verkouden, snotterig, wat benauwder en enige verhoging. Door ervaring (toen helemaal niet leuk) wijs geworden en geluisterd naar mijn lijf. Aan het begin van de week daarom maar een training overgeslagen en vroeg naar bed gegaan. Uiteraard ook wel enige twijfel. Was dit gewoon een virusje of was het toch een waarschuwing van mijn lichaam???????
Na de training een vol programma met allerlei huishoudelijke bezigheden en afspraken met en voor de kinderen en ook nog even studeren en opdrachten maken voor het college van a.s. vrijdag. Tussen de bedrijven door gezellig samen wat gegeten. Al met al dus weer lekker bezig, maar gelukkig lekker relaxed en op een andere manier als in de afgelopen dagen.
Rond 19.30 uur viel de WIJD & ZIJD, een lokaal weekblad, door de bus, met daarin een halve paginagroot artikel over MY NY MARATHON en ondergetekende. Trots (en ik niet alleen) heb ik het artikel nog eens gelezen. Weer een mooi artikel en goede reclame voor ons project!
Nu, kinderen in bed, heb ik even tijd om mijn mails en de blogs van mijn collega lopers te lezen. Altijd leuk om te lezen hoe iedereen op een andere manier bezig is en onderweg is naar New York. Helaas was ik niet van de partij in Papendal, maar in de komende weken komen we elkaar bijna elke week tegen. Kunnen we weer eens lekker bijpraten en gratis adviezen bij elkaar inwinnen of gewoon weggeven.
Al met al doet een dagje “vrij” een mens goed, het is heerlijk. Daar knap je van op.Volgens kenners is rust in de komende periode misschien wel het allerbelangrijkst!
Dus, zo meteen niet al te laat naar bed en slapen, zodat ik er de komende 45 dagen tegen aan kan!
Groetjes Marjan
Reacties ( 0 )
GENIETEN VAN WEINIG!
Aangemaakt op:31-08-2007, 20:35. Gewijzigd op:31-08-2007, 20:36EEN GOED BEGIN VAN DE DAG!
Vandaag was weer eens zo’n dag, dat ik weer even terug dacht aan de training met Lornah. Misschien kunt u het zich nog herinneren, die training waarbij het genieten en de positieve gedachte hoog in het vaandel stonden.
In plaats van dit weekend, hebben Frank en ik besloten om vandaag de lange, langzame duurloop van 26 km te doen. Frank heeft komend weekend nachtdiensten en daar valt een lange duurloop dan niet lekker tussen te plannen. Uiteraard zou ik dus best alleen, komend weekend, de lange duurloop kunnen doen en vandaag gewoon het trainingsschema kunnen volgen, maar samen lopen is veel leuker en gezelliger. Aangezien ik vandaag start met mijn opleiding en vanmiddag voor het eerst weer naar college moet, heb ik vanochtend vrij gehouden in mijn agenda. Dus zodoende kunnen we ook weer eens samen lopen op een doordeweekse dag.
Dus vroeg uit de veren, goed ontbijten, (sport)drank en voeding inpakken, kinderen uit bed “trekken”, loopkleding aan, kinderen een kusje achter het oor en een prettige schooldag wensen, nog een keer naar het toilet, schoentjes aan en gaan met die banaan. 08.10 uur – Friesland is “onderweg” - van en naar school / werk / boodschappen doen, etc. - en ook wij zijn onderweg! Het is prachtig! Mooie luchten, lekkere temperatuur, goede luchtvochtigheid, (nog) niet al te veel wind, een mooie route en een zeer prettig gezelschap.
De afstanden in het schema worden nog steeds opgevoerd en de looprondjes worden dus ook groter en gevarieerder. Zonder een centje extra te betalen geniet ik met volle teugen van het prachtige, groene Friese landschap. Meestal “scheur” ik met mijn autootje over genoemde wegen voor een bakkie bij mijn ouders, maar nu heb ik eens alle tijd om goed om mij heen te kijken. Wat hebben we het goed, besef ik me maar weer eens.
Na ongeveer 55 minuten en na ongeveer 1 uur en 50 minuten, genieten we, geheel volgens “voorschrift”, van onze welverdiende tussendoortjes en nemen onze gelletjes. Variatie alom en zo konden we vandaag dus kiezen uit de smaken citroen en tropical fruit. Ik moet eerlijk bekennen - beide smaken gingen er in als zoete koek. Wat is er toch met mij aan de hand. Enige tijd geleden waren de gelletjes niet weg te krijgen en kon men mij wakker maken voor notenijs. Nu lijkt het wel of ik net zo geniet van een gelletje als van ijs. Maar alstublieft mensen, ga me nu NIET wakker maken voor een gelletje!
Na het tweede gelletje is het nog een pittig stukje lopen. Met wind tegen en al aardig wat kilometers in de benen moest de knop wel even om. Maar ook dat is gelukt. Het laatste stuk was weer lekker, een beetje uitlopen. Bijna windje mee en met de geur van de stal gaat het meestal wel goed. Na 2 uur en 29 minuten waren we weer thuis. Rekken en strekken, uitzweten, douchen en daarna samen een bakkie doen. Heerlijk zo’n ochtend!
Maar helaas, aan dit genieten komt, zoals meestal – door de dagelijkse dingen, ook weer een einde. Onderweg naar Leeuwarden besef ik maar weer eens te meer dat ik een rijk mens ben!
Groetjes Marjan
Reacties ( 0 )
HE HE, LEKKER GELOPEN (eindelijk weer)
Aangemaakt op:26-08-2007, 13:55. Gewijzigd op:26-08-2007, 14:02GEEN ZORGEN VOOR DE DAG VAN MORGEN………….
Zaterdag 25 augustus 2007 om 17.00 uur à start van de 20 kilometerwedstrijd SNEEK – BOLSWARD- SNEEK. Best een beetje gespannen en zenuwachtig sta ik aan de start. Het is warm en er staat een redelijke harde noordwesten wind. Dat betekent dus heenweg wind tegen en terug windje mee. Hoe zou het gaan, ben ik weer helemaal hersteld of sluimert er nog het één en ander in mijn lichaam? Eigenlijk heb ik dat nooit, die onzekerheid. Ik ben wel altijd gespannen, maar voel me eigenlijk nooit onzeker over mijn lijf. Maar deze onzekerheid komt niet zomaar uit de lucht vallen…….
Na het estafette weekend zat het me nl. niet helemaal mee (lees ook mijn eerdere blogs). In eerste instantie ging ik nog uit van een zomergriepje met alleen wat koorts en een”loopoor”, maar later bleek dat er ook nog iets anders aan de hand was.Het loopoor was redelijk snel weer over, maar ik bleef me niet al te lekker voelen. Had zo nu en dan nog verhoging en kreeg begin vorige week pijn aan mijn vinger. Hij was warm, dik, stijf, soms rood, maar vooral pijnlijk. Het zal wel een ontsteking of zoiets zijn, gaat vanzelf wel over (dacht ik). Gelukkig bleef de verhoging eind vorige week weg. Was ik weer herstellende, ging het allemaal gewoon over? Het leek er wel op. Alleen die rot vinger bleef toch erg pijnlijk en ook nog een beetje dik en stijf. Geen koorts, geen verhoging, dus kon ik weer rustig starten met lopen. Op aanraden van Frank ben ik niet direct met het trainingsprogramma van die week gestart, maar heb ik het relatieve rustprogramma van de week er voor uit de kast gehaald. Op zondag was mijn hartslag nog wel iets hoger dan “normaal”, maar voor mijn gevoel ging het de goede kant weer op. Na ongeveer een week te hebben rondgelopen en na heeeeel veeeeeel aandringen (zachte drang help bij mij meestal niet) van mijn familieleden heb ik maandag jl. toch maar eens een afspraak gemaakt met de huisarts. Op woensdag kon ik dan langskomen (het was m.i. niet nodig om nog diezelfde dag langs te gaan, het was maar een zere vinger). Daar zat ik dan in de wachtkamer, ik ben niet zo’n artsenbezoekster en nu zat ik daar met een pijnlijk vingertje. Wat deed ik daar nog, ik had alleen maar een beetje pijn, geen koorts o.i.d. Ik voelde me aan de ene kant een beetje bezwaard en was stiekem ook wel een beetje bang (dit omdat in mijn familie reuma voorkomt en ik hoop dat die aandoening mijn deur voorbij gaat, want dat is toch hele andere koek dan astma). Om een lang verhaal kort te maken à ik blijk artrose in mijn vinger te hebben. Zo begon het bij mijn moeder ook. Dat was wel even een paar keer (……..en nog een paar keer ……….en nog een paar keer) slikken. Volgens de arts hoeft het niet zo’n vaart te lopen en kan het bij één vingertje blijven, maar ik heb de afgelopen week al diverse doem scenario’s voorbij zien komen. Ik zal jullie niet vervelen met alle details – Zelf probeer ik die scenario’s nu ook uit mijn gedachten te bannen. Ik ben bezig met een fantastisch project, nl. MY NY MARATHON en daar ga ik voor! Ik laat me NIET door zo’n vingertje het veld uit slaan, kom nou!De rest van de week lekker gelopen. Ik voelde mij steeds beter. Een bijkomend voordeel van het lopen in een prachtige omgeving en met je kop in de wind is toch nog altijd dat je lekker alle zorgen van je af laat glijden en dat je de wereld toch heel anders bekijkt………
Maar goed, zo vlak voor de start SNEEK – BOLSWARD- SNEEK, ben ik dus toch wel zenuwachtig en gespannen…….. KNAL à weg zijn we! Net na de start heb ik Frank dag gezegd en succes gewenst. Ik heb me voorgenomen om niet met groepjes mee te gaan, tenzij het groepje goed bij mij past en mij ook niet te laten “hazen” door Frank. Vanaf het begin loop ik lekker. Ik loop zeer constant en loop mijn eigen race. Na 3 kilometer en na 6 kilometer kijk ik even op mijn klokje. Mijn gevoel is dus nog wel goed, want volgens mijn klokje loop ik op een prachtig vlak schema. Wat ben ik blij met de tegenwind. Het is nl. best warm en de wind zorgt voor wat afkoeling. Na het keerpunt in Bolsward gaat het weer dezelfde weg terug naar Sneek. Klinkt saai, maar dat is het niet. Overal staat publiek langs de weg en zowel op de heenweg als de terugweg kom je ook nog eens je “medestrijders” tegen. Onze kinderen staan met mijn ouders langs het parcours dus minimaal 2 x krijg ik ook nog eens enthousiaste aanmoedigingen van mij trouwste fans. Wat wil een mens nog meer.Bij kilometer 14 en 15 merk ik dat ik enkele seconden per kilometer aan het verliezen ben. De volgende kilometers dus weer even iets versnellen. In de verte zie ik mijn ouders met de kinderen staan en na hun enthousiaste aanmoediging gaat het weer helemaal toppie. De finish ligt op de atletiek baan. Nog even versnellen en met een eindtijd van 1.40.12 finish ik zeer tevreden! Vorig jaar liep in nog 1.42.06, dus een verbetering van bijna 2 minuten.
Ik voel me goed en met deze loop in mijn pocket begin ik maandag gewoon weer lekker met het trainingsprogramma voor de nieuwe week. Geen zorgen voor de dag van morgen, dat kan altijd nog wel……..
Groetjes Marjan
Reacties ( 0 )
VERPLICHTE RUST ………… en ik pruttel niet tegen!
Aangemaakt op:16-08-2007, 17:47. Gewijzigd op:16-08-2007, 17:48Na het fantastische weekend, stond deze week een relatieve rustweek op het programma. Ook wel eens lekker. Aan het begin van de week heb ik een aantal dagen in het schema omgegooid, om nog meer van deze week te genieten.
Maandag heerlijk wezen uitlopen (met bijna het hele gezin – zie eerdere berichtgeving) en woensdag ben ik met Frank weggeweest voor een 1 ½ uur durende duurloop in zone 1.
Er stond een kei en dan ook echt een KEI harde wind. Eerst uiteraard tegen, want dat probeer ik toch wel zo te plannen. Wat ik ook probeerde, mijn hartslag zat al snel in zone 2 en ik kon hem niet terugkrijgen in 1.
Halverwege de loop nam de benauwdheid toe. Ik dacht eerst nog even dat het aan het pas gemaaide gras lag, maar nu weet ik wel beter. Nog iets later, voelde ik iets net onder mijn oor lopen. Zweet????......... Neen, hier was sprake van een klassiek geval van een loopoor. Nou om een lang verhaal kort te maken. Ik heb het uitgelopen, vraag niet hoe, want ik baalde er van als een stekker. Na de 25 kilometer van afgelopen weekend voelde ik mij wel 10 x beter dan deze training.
Na de loop en ’s avonds had ik verhoging en nu ook nog. Ook voelde ik mij niet helemaal fit. Ik heb geslapen als een beer in winterslaap, maar echt ziek ben ik toch ook niet…….dus gewoon aan het werk geweest. Maar nu aan het eind van de dag merk ik dat ik niet helemaal goed in mijn lijf zit. Ik mis de energie.
Op aanraden van Guido neem ik in ieder geval mijn rust en hoop er dan met een paar daagjes weer bovenop te zijn.
Rust het is niets voor mij, maar ik leg me er nu wel bij neer.
Zo zie je maar weer dat de planning vaak anders loop dan je in je hoofd had……
Tot snel!
Groetjes Marjan
Reacties ( 0 )
STAAT ZE ER NOG GOED OP?
Aangemaakt op:14-08-2007, 08:23. Gewijzigd op:14-08-2007, 08:25Dat is een vraag die ik nogal eens gehoord heb uit de mond van een man als het gaat om de aankoop van een “nieuwe” auto.
Ik heb begrepen dat het hierbij gaat om de banden onder die fantastische “nieuwe” auto. Niet voor niets, want de bandjes zijn wel een belangrijk (misschien wel het belangrijkste) en essentieel onderdeel van de auto. Niet omdat ze mooi zijn, maar wel vanwege de veiligheid, wegligging en het kostenplaatje van 4 nieuwe banden.
Ik zie u denken “waar heeft ze het nu toch over, het gaat hier toch over astma en hardlopen?” Klopt helemaal, NIET afhaken, ik zal het u duidelijk maken..........
Bij schoenen is het van een zelfde laken een pak, heb ik mij ooit laten vertellen. De schoentjes zijn heeeeel erg belangrijk bij het hardlopen. Op tijd het spul vervangen DUS! En daar houd ik mij dan ook aan. Ik wil nog weken, maanden, jaren….. lekker blijven lopen en zit niet te wachten op blessures. Zeker niet door het te laat vervangen van mijn schoentjes.
Volgens mijn computer – ja die houdt echt alles bij (want mijn kop loopt zo nu en dan over – en ik ben er één van lijstjes, bijhouden, opschrijven etc.) – heb ik ruim 1000 kilometer (1060 om precies te zijn = iets meer dan 25 x de marathon afstand) op mijn “oude” schoenen (vanaf maart 2007) afgelegd. Hoog tijd om dus de nieuwe uit de kast te halen.
Gisteravond was het dan zo ver.Kast open en daar stond de tas van Runnersworld Zaandam met daarin de doos met nieuwe schoenen al op mij te wachten. Schoentjes uit de doos, sensor van de Polar er op bevestigd, schoentjes aan (oh wat zitten die weer lekker) en weg voor een herstel loopje. Ik heb deze week een relatieve rustweek op het programma staan, dus even bijkomen na een fantastisch estafetteweekend (zie voor volledige verslagleggen even bij de andere bloggers).
Mijn eerste loopje op de gloednieuwe, nog witte (in het avondzonnetje leken ze nog witter dan wit) en schone schoenen ging lekker. Ik heb samen met dochterlief Sanne en Frank een klein rondje gedaan. Ook leuk voor Sanne, want dan kan ze lekker mee (zie haar eigen stukje op mijn blog).
Ik ben hartstikke trots op haar. Ze loopt gewoon 6 kilometer met ons (voor ons herstellooptempo – zone 0) mee, knap hoor!
De schoenen zaten weer als gegoten --> Frank (Runnersworld Zaandam) bedankt voor je adviezen!
Bij terugkomst stonden mijn oude schoenen mij vanaf de plank aan te gapen. Ze gaan nog niet weg. Ze mogen nog een paar keer aan voor een wedstrijdje / veldloop in de bagger.
En de nieuwe……….. GAAN OP WEG NAAR NEW YORK!
Groetjes Marjan
Reacties ( 0 )
ff voorstellen
Aangemaakt op:13-08-2007, 21:27. Gewijzigd op:13-08-2007, 22:25Hoi,
Ik ben Sanne de Ruiter. Ik ben elf jaar en heb ook astma.
Mijn moeder doet mee aan my ny en heeft afgelopen weekend mee gedaan aan de estafette.
Omdat mijn moeder nog een beetje moe was ging ze maar een klein stukje lopen. We liepen 6 kilometer.
Voor mijn moeder weinig maar voor mij veel. Ook mijn vader ging mee.
Het was heel leuk en het ging best goed. De tijd was 0.39.37.
Misschien schrijf ik wel nog een keer wat maar nu hou ik op met schrijven.
doegie Sanne
Reacties ( 0 )
Een gewone dag op kantoor, een dagje zonder MY NY – bestaat het nog?
Aangemaakt op:07-08-2007, 22:41. Gewijzigd op:07-08-2007, 22:43Mijn leven staat op dit moment bijna volledig in het teken van de voorbereidingen voor de marathon van New York. Er wordt getraind, gesproken en geschreven over MY NY. Ook worden persmomenten ingepland in de druk bezette levens van de Friese MY NY-ers. Eigenlijk zijn er nog maar enkele dagen (geweest) waarop ik niet bezig ben MY NY, maar echt, dat er zijn maar een paar!
Zo ook vandaag. Toen ik vanochtend naar het werk ging (de vakantie zit er echt weer op en het is weer goed om naar mijn werk te mogen) realiseerde ik mij dat er vandaag niets op het programma stond wat met New York te maken had. Gewoon een dag werken, zonder moeilijke kunstgrepen en time management (wanneer trainen, wanneer eten etc.) Een dag zonder dat er ook maar iets wat met MY NY te maken had, op het programma stond.
Onderweg passeerde ik nog wel een loper (goed moment om te trainen, lekker koel etc.) en toen spookte de training van gisteren mij nog wel een even door mijn hoofd (misschien heb je het gelezen in mijn reactie op de blog van Ienskje – die training die ik zonodig wilde / moest doen, tussen de middag op het heetste en benauwdste moment van de dag), maar dat heb ik maar snel weer aan de kant gezet.
Nu ik dit schrijf blijkt het helemaal geen gewone dag op het werk geweest te zijn, in ieder geval geen dag zonder MY NY. Het begon vanochtend al in het werkoverleg. Ik kreeg van mijn collega’s een sponsorformulier uitgereikt, met een toezegging voor sponsoring en ook werd mij en de groep succes toegewenst in de verdere voorbereidingen en met de marathon zelf. Fantastisch mensen, nogmaals bedankt! Leuk dat ook mijn collega’s met mij meeleven (dat deden ze al wel, maar dit is ook leuk).
Later die dag werd ik gebeld door de afdeling communicatie van politie Fryslân. In het eerstvolgende korpsblad zal ook aandacht worden geschonken aan MY NY. Komende maand een eerste artikel en na afloop een terugblik van het hele gebeuren.
Bij thuiskomst staat er een artikel van de Leeuwarder Courant (uitgewerkt interview) in de mailbox. Dit artikel wordt deze week nog geplaatst in de Leeuwarder Courant – ook met het ook op komende estafette.
Al met al, toch weer een dagje met MY NY. En ik moet zeggen, ik geniet nog steeds van het hele gebeuren.
Morgen en vrijdag weer lekker trainen en dan komend weekend de estafette. Een hele happening waarbij de hele ploeg in touw is, gezellig hoor, ik zie er naar uit! Vanaf de kop Afsluitdijk nemen wij (Ienskje, Gerda en ondergetekende) het stokje over van groep I-Noord en lopen dan via Sneek, Joure en Heerenveen naar Echten, daar neemt groep III het weer van ons over. Zelf loop ik vanaf ongeveer 18.00 uur van Ysbrechtum naar Heerenveen (22 kilometer). Wil je mij zien lopen of wil je een stukje meelopen, dan kun je mij vanaf ongeveer 18.00 uur verwachten op de route Ysbrechtum, Sneek (Bolswarderweg, PH Kade, Oppenhuizerweg), langs de oude Rijksweg richting Joure en Heerenveen.
Wie weet tot dan!
Groetjes Marjan
Reacties ( 0 )
TERUG VAN WEGGEWEEST....
Aangemaakt op:01-08-2007, 16:30. Gewijzigd op:01-08-2007, 16:32Met ruim 3400 kilometer meer op de teller, 190 trainingskilometer extra in de benen en 3 ½ week genieten in Frankrijk, zijn we weer terug in Nederland......
Begin juli (helaas heb ik de trainingbijeenkomst van 8 juli met Gerard Nijboer moeten missen) zijn we vertrokken richting Carcans aan de Atlantische kust van Frankrijk (ter hoogte van Bordeaux). Naast de gebruikelijke kampeer- en strandspullen ging dit jaar ook het trainingsschema van Guido mee. Nu is het niet zo dat we in voorgaande jaren helemaal niets deden. Neen, de loopspullen gingen altijd al wel mee, maar ik had nooit een schema waar ik me aan “moest” houden. Gelukkig was Frank, mijn man en (loop)maatje, weer helemaal hersteld van zijn kuitblessure, dus konden we samen er op uit trekken. De eerste week aan de kust hebben we keurig het schema van Guido gevolgd. Daarnaast zijn we lekker actief bezig geweest op het strand en hebben genoten van alle goede dingen van het leven.
Na een week hebben we ons kampement opgebroken en zijn verder getrokken richting de Dordogne. Op naar ons oude vertrouwde plekje waar we jaarlijks volledig tot rust komen (ja ook ik kan dat!) en oude bekenden weer terug zien. Gezellig hoor! Ook een fantastisch gebied met de nodige hoogte verschillen. De hoogte verschillen zijn dan wel niet zo erg als in de Alpen, maar de Amerongse berg en de Schoorlse duinen zijn er niets bij (leuk trainingsgebied hoor Guido!).
In de Dordogne hebben we naast vakantie “vieren” uiteraard ook de nodige trainingskilometers afgelegd. Het enige nadeel hier was wel dat we vroeg uit de veren moesten, omdat het anders te warm werd om te lopen, maar ja, die uurtjes werden ’s middags wel weer ergens ingehaald. Wat hebben we heerlijk gelopen. Naarmate de weken vorderden leek het wel of we steeds gemakkelijker de “bergen” op liepen.
Na de laatste week, een relatieve rustweek met maar 3 x een uurtje lopen, werd het tijd om de boel weer in te pakken en richting huis te gaan. Maar niet voordat we de hele tour karavaan hebben voorbij zien komen – de rit waarin Boogaard met 3 andere renners voorop zat. Tjonge jonge, wat een spektakel. Geweldig hoor! Dit is dan DE happening bij het wielrennen en ik heb daar toen ook wel even gedacht aan onze HAPPENING in New York. Het zal wel anders zijn, maar waarschijnlijk niet minder spectaculair.
Terug in Nederland gaat alles vrij snel weer zijn gangetje. Werken, trainen, leuke dingen doen met de kids (zij hebben nog 3 weken vakantie) en uiteraard iets voor de website schrijven. Wel weer even wennen allemaal. Zeker die wind waar we weer tegen op moeten lopen, maar het zal allemaal wel los lopen. Nu op naar het estafette weekend.
Groetjes Marjan
Reacties ( 0 )
VERANDERING VAN SPIJS ...........
Aangemaakt op:01-07-2007, 11:04. Gewijzigd op:01-07-2007, 11:05Zaterdagmorgen 08.30 uur, de wekker gaat. Ik wil nog niet. Ben net als Karin moe. Heb het de afgelopen weken erg druk gehad op het werk, veel getraind en ook stond de agenda vol met activiteiten van de kinderen. Ik kan wel niet willen, maar ik “moet”..........
Frank gaat vandaag een dagje klussen bij vrienden in Wieringerwerf en ik ga mee. Hij zet mij dan bij Den Oever (kop Afsluitdijk) uit de auto en ik kan dan weer eens een andere route lopen. Deels wel bekend terrein, want we hebben nl. 3 jaar in de Wieringermeer gewoond. Leuk afgesproken, maar of ik er nu blij mee ben is een tweede. Ik zou zo graag uit willen slapen.
Afspraak is afspraak, dus iedereen uit bed, het ochtend ritueel doorlopen, ontbijten, sportdrank klaarmaken en hup die auto in. Het is prachtig weer. Het zonnetje schijnt, de lucht is blauw,…… en er staat een keiharde wind. Op de Afsluitdijk zie ik al dat ik bijna de hele geplande route tegenwind heb. Nee hè, maar ja, misschien ook wel weer even lekker. Een beetje verkoeling en ook even lekker met jezelf bezig zijn.
Station Den Oever……… Oh ja, ik “moet” er uit. Doei, doei, kus, kus, kus, voor man en kinderen en daar gaan ze en ik ook. Na enkele meters loop ik ineens te genieten van de prachtige omgeving, een stukje Wieringen. Ik loop door het bos en hoor de vogeltjes fluiten en de wind door de toppen van de bomen ruizen. De vermoeidheid lijkt weg. Ik loop lekker en met een briefje in de hand, waar de route op staat, vervolg ik mijn weg. Na verloop van tijd herken ik de omgeving weer en het briefje kan opgeruimd worden. In deze tijd van het jaar is de polder toch best mooi.
Ik heb weinig moeite om in zone 1 te blijven lopen en zo waar, halverwege en aan het eind van mijn route zit de wind ook nog een stukje mee. Als de wind in mijn rug blaast, heb ik moeite om in zone 1 te blijven lopen. De rem moet er op, maar de wind is vrij sterk, maar het lukt me. Na 1 uur en 27 minuten, nader ik het dorp Wieringerwerf.
Volgens schema, moet ik 1 uur en 40 minuten lopen. Ik besluit er dus nog een blokkie aan vast te knopen, want ik loop lekker. Ik zal nu wel iets langer onderweg zijn dan 1 uur 40, maar ja. Na 1 uur en 55 minuten (20,6 km) kom ik aan bij onze vrienden. Heerlijk voldaan en lekker gelopen.
’s Middags lekker, gezellig bijgeklets, Frank is uitgeklust en de kinderen hebben lekker gespeeld. Dus de auto maar weer in, terug de dijk over.
Nu, zondagmorgen, ik heb lekker uitgeslapen, voel ik mij goed. Het is al met al dus goed geweest, die vroege zaterdagochtend actie.
Groetjes Marjan
Reacties ( 0 )
BE POSITIVE, THINK POSITIVE! Op zo'n mooie dag een makkie!
Aangemaakt op:19-06-2007, 18:55. Gewijzigd op:19-06-2007, 18:55Met positief denken, kan je meer bereiken! Belangrijke woorden van Lornah, die ik zo maar, voor niets, in mijn rugzakje heb gestopt. Voor de dag van Schoorl verwijs ik graag naar de blog van Jantiene. Vandaag was weer eens zo'n dag waarop ik heerlijk heb genoten en dan is positief denken ook een makkie........
Na een fantastische, intensieve, leerzame en bovenal gezellige training van zondag en de hersteltraining van maandag stond vandaag een dagje uit op het programma. Wel een actief uitje hoor. Met de kano er op uit in de weerribben. Samen met ongeveer 30 collega's uit Friesland (oude bekenden en onbekende collega's) genieten van het mooie weer, de prachtige omgeving en het actief bezig zijn. Wat wil je nog meer..... natuurlijk ook even lekker bijkletsen, tijdens het roeien en de lunch, over van alles en nog wat.
Al snel kwamen we ook bij de sportieve ambities / uitdagingen van een aantal collega's. Zo vertelde een collega over zijn beklimming van de Alpe d'Huez. Een ander gaat dit jaar een 1/4 triatlon doen en weer anderen verleggen hun grenzen met het lopen van de Nijmeegse. Bij al deze sportieve verhalen kon dus mijn (onze) uitdaging niet uitblijven. In geuren en kleuren verteld waar ik mee bezig ben en ook over de training van afgelopen zondag en het positief denken. Volgens de meesten een fantastisch verhaal, maar als je kapot zit, de man met de hamer tegen komt ........., dan heb je mooi niets aan deze boodschap. Misschien wel niet, maar als je een beetje positief bent en blijft, dan zul je meer genieten van de trainingen. En volgens mij kom je met een juiste trainingsopbouw, waar je ook nog eens heerlijk van genoten hebt, een heel eind en kan de man met de hamer misschien worden voorkomen of worden uitgesteld....... Oké, daar kon men zich wel in vinden.
Na de lunch en een drankje weer in de kano gestapt en met de positieve gedachte het laatste deel van de route volbracht (ging als een speer). Ik hoop dat in de komende maanden het positief denken mij net zo gemakkelijk af gaat als vandaag. Want inderdaad, met positieve mensen, een positieve gedachte, lijkt alles een stuk leuker en gemakkelijker te gaan.
Morgen gewoon weer even lekker lopen. Misschien wat spierpijn in de bovenarmen / schouders van het paddelen, maar ach ja, ...... je moet maar zo denken, dan weet ik ook weer eens dat ik daar spieren heb. Een mooie bijkomstigheid (elk nadeel heb z'n voordeel - de positieve gedachte?????)
Groetjes Marjan
Reacties ( 0 )
Trainingsschema of toch nog een 1/2 marathon???????
Aangemaakt op:09-06-2007, 21:04. Gewijzigd op:09-06-2007, 21:04Na de 1/2 marathon van Zeewolde, staat dit weekend de (1/2) marathon van Leeuwarden op het programma. Een "thuis"wedstrijd, maar niet geheel passend in het trainingsschema. Na de fantastische 1/2 van Zeewolde snak ik naar meer en wil ik erg graag, maar volgens Guido is dat niet goed. Ik mag de 1/2 van Leeuwarden WEL lopen, maarrrrrrrrr...........
dan
wel in een trainingstempo (zone 1 of laag zone 2 , in ieder geval niet
te snel en de 1/2 in ruim 2 uur). Op maandag is er erg veel twijfel. Ik
wil zo graag die 1/2 lopen en het opnemen tegen bekende lopers uit de
omgeving. Maar het lopen van een wedstrijd in een, voor mijn gevoel,
slakkentempo is toch wel een beetje mijn eer te na. Woensdag nog steeds
twijfel. Het programma in Leeuwarden ziet er erg leuk en gezellig uit!
Wat zal ik doen wel of niet die 1/2????????
Eerst maar even trainen (volgens schema of toch aangepast met het
oog op de 1/2?????). Het gaat lekker en ik besluit ineens om mij aan
het trainingsschema te houden, een opbouwende interval training. Even
lekker de beuk er in. Na die training staat mijn besluit vast. Ik ga de
1/2 niet lopen. Ik volg het trainingsschema en loop de 21 km wel op
zaterdag in trainingstempo. Zo gezegd zo gedaan. Vanmorgen om 08.15 uur
gestart (het was al of nog erg warm 22 graden) met een langzame
duurtraining van 2 uur. Rond 10.15 uur en 21,5 km in de benen ( en al
weer 4 graden warmen en erg drukkend), kom ik met een zeer voldaan
gevoel weer thuis. De trainingen voor deze week zitten er op. Tijd om
te genieten van andere zaken in het leven. Eerst van het optreden van
zoonlief Sven en zijn schoolorkest de Bogys, tijdens het muziek
spektakel "Ut Sneek (uit in Sneek) en daarna naar een feest.
Misschien ga ik morgen wel ff naar Leeuwarden, een beetje sfeer
proeven. Een andere optie is lekker het water op en relaxen - past heel
goed in het trainingsschema en de opbouw richting NY.
In ieder geval weer een lekker weekend.
Groetjes Marjan
Reacties ( 0 )
DAGJE POLDEREN - DE ½ VAN ZEEWOLDE
Aangemaakt op:04-06-2007, 15:37. Gewijzigd op:05-06-2007, 09:17Na een bakkie en een broodje (en het bereiden van ons sportdrankje) reden Frank en ik op zondagmorgen 3 juni om 08.30 uur al richting Zeewolde. Onderweg was het een beetje miezerig (de voorruit werd een klein beetje nat) en het was lekker bewolkt (ja mensen, dat hoor je me niet altijd zeggen hoor!) en nog niet erg warm. Super goed weer voor de ½ -marathon die vandaag op het programma stond.
Voorafgaand aan de ½ “moesten” we eerst nog even vergaderen met de sponsorcommissie. Gezellig om iedereen weer te zien. Net als ondergetekende, hadden ook andere deelnemers hun partners en familieleden meegenomen. FF bijkletsen, maar niet te lang, want er moet gewerkt worden. Als sponsorcommissie moesten we toch echt even de stand van zaken doorspreken.
Rond 10.30 uur druppelden bijna alle MY NY-ers (met of zonder aanhang) binnen. Het was gedaan met vergaderen en we konden ons gaan richten op de datgene waar we voor gekomen waren.Wat hebben we toch een fantastische club mensen! Er werd volop kennis gemaakt en iedereen werd welkom geheten en “opgenomen” in de groep. Fantastisch zo’n warme jas – het hele traject naar New York schept toch wel een zeer speciale band (ook voor het thuisfront).
Na de peptalk van Nanette, Jaap en Guido kon iedereen beginnen met zijn / haar voorbereiding. Ik heb al meerdere ½ marathons gelopen, maar blijf toch altijd last houden van die “gezonde” wedstrijdspanning ( zo ook deze keer - nog ff voelen of de veters goed zitten, snel nog ff plassen, oh jee moet ik ook nog die grote boodschap doen????).
He, hé, eindelijk was het dan tijd om naar het wedstrijdvak te gaan. Om precies 12.03 uur werden we “weggetoeterd” door de wethouder van Zeewolde. Lekker, hoor, eindelijk weg. Samen met Frank gestart. Hij zou het deze keer (gelukkig voor mij) rustig aan doen. Dit omdat hij al ruim een week last had van een kuitblessure en herstellende was. Net na de start kwam Leontien Ridder (vriendin van Jaap van der Sijs) bij ons lopen en vroeg naar onze richttijd. Ze besloot daarop met ons verder te lopen. Vanaf het begin ging het lekker. Wel had ik het idee dat het tempo vrij hoog lag, maar goed, maar even afwachten en bij de bordjes evt. de snelheid bijstellen? Na 3 kilometer bleek inderdaad dat we boven de 12 km / uur gingen (als een speer dus) en zei Frank ineens dat wij maar door moesten lopen. Hij zou stoppen, want zijn kuit voelde toch niet goed. Balen zeg, maar ja, beter op tijd uitstappen dan de boel forceren. We zijn lekker samen verder gelopen en na verloop van tijd hadden we een heel lint van lopers achter ons. Ze bleven bij ons hangen omdat het zo lekker constant ging (zei men) of had het misschien een andere reden…..
Bij het 11 kilometerbordje hoorde ik ineens achter me “gaat goed hoor, nog 10 kilometer dames”. Ik dacht nog, wie kan dat nou zijn en daar was mijn Frank ineens weer – ja inderdaad redelijk lopend. In het voorbijgaan nog even wat gekletst. Zijn kuit voelde toch weer redelijk en het leek er op of hij het er uit gelopen had. Hij was na het “uitstappen” rustig doorgelopen richting start / finish, het punt waar we in totaal 3 keer voorbij zouden komen (bij de start, na ongeveer 4,5 km en later dan echt de finish). Daar voelde zijn kuit toch wel weer beter aan, dus rustig doorgelopen.Na een “succes verder” en de wijze les “niets te forceren” (ja ik weet het – “de beste stuurlui ……..”, vooral als het niet over jezelf gaat), is hij rustig doorgelopen.
Bij het 17 kilometerpunt bleek dat we net onder de 12 km / uur liepen. Ik wilde eigenlijk het tempo van 12 km / uur wel aanhouden en zeker niet langzamer gaan lopen, maar mijn loopmaatje van die dag moest iets gas terug nemen. Ik ben daarop alleen verder gegaan. Terug in Zeewolde stonden veel mensen langs de kant van de weg (onderweg ook al) en de aanmoedigingen en complimentjes waren niet van de lucht en fantastisch. Tjonge, dat doet een mens goed! Publiek van Zeewolde – BEDANKT! Daar was dan de finish na 1.45.45. Met een medaille om mijn nek en een roos met het kaartje “De eerste stap naar New York is gezet” voel ik mij een tevreden en rijk mens.
FF teruggelopen om mijn “loopmaatje” binnen te halen. Gelukkig was zij ook vrij snel daarna binnen (1.47.04).
Na de finish stond Frank mij al op te wachten. Ook hij had de ½ keurig uitgelopen in een tijd van 1.44.24 (karakter hoor). Al met al dus een lekker dagje in de polder (houdt ze van de straat en dan kunnen ze geen rottigheid uithalen).
Na de finisch even opgefrist bij de auto en daar op de parkeerplaats ben ik ook nog geïnterviewd door Peter Klooster voor een verslag van de ervaringen (o.a. over de loop, het project MY NY en het feit dat ik even in paniek raakte van al het gemaaide gras) van de MY NY-ers op runnersweb. Zie www.runnersweb.nl Ook hoorde ik op de parkeerplaats dat men op mij stond te wachten bij de finish voor de prijsuitreiking. IK????? Een prijs????? Ja hoor, het was echt waar. Ik bleek 3e te zijn geworden in de categorie 35+. Vol trots heb ik de prijs in ontvangst genomen en nog ff tijd gemaakt voor een interview (bla, bla).
Na de happening hebben we met de groep nog een bakkie / frisje / biertje / rosétje op het terras bij het Readhuis gedronken, de loop “geëvalueerd” en rond 15.30 uur ging ieder weer zijns weegs.
Al met al een geslaagde en fantastische dag. Nu, maandagochtend vroeg, voelen mijn benen goed en kijk ik terug naar een goede en geslaagde ½ marathon.
Komende week weer lekker trainen en op naar de volgende stap naar New York!
Groetjes Marjan
Reacties ( 0 )
Eruggggg lekkerrrrrrr
Aangemaakt op:25-05-2007, 09:47. Gewijzigd op:25-05-2007, 09:48Na de “niet uitgekomen verwachting” van woensdag, heb ik gisteravond maar weer eens de schoentjes aangetrokken voor een “blokkie” om. Deze keer voor de intervaltraining die voor eigenlijk woensdag op het programma stond (zie vorig bericht)…………
Vanaf het begin liep het als een trein. Mijn ademhaling zat goed en ook de benen voelden goed aan. Met het weer zat het goed, een lekker briesje en een mooie avondzon maakte het plaatje compleet. Al met al een prachtige setting om in te trainen.
Mensen, wat is het heerlijk, om er even lekker tegenaan te gaan. Een training van 1 uur en 20 minuten in zone 2 met daarin interval blokken (10 – 8 – 6 – 4 – 2 minuten) in zone 3 met tussen door herstelperioden van 2 minuten. Toen ik in het eerste intervalblok even op mijn supersonische klokje keek, zag ik dat ik al 12 minuten in zone 3 bezig was. De tijd vliegt voorbij als je pret hebt. Hierop maar de herstelperiode gepakt en de training voortgezet met 10 – 8 – 6 – 4 – 2 minuten interval blokken. Niet geheel volgens het schema, maar wel lekker gelopen.Na afloop van de training had ik een zeer goed gevoel. U mag best weten dat ik flink gebaald heb van de “niet uitgekomen verwachting” van woensdag. Maar goed dat gevoel heb ik ergens in deze training wel over figuurlijk in een weiland gedropt. Mijn verwachting is alsnog uitgekomen en ik heb genoten van een heerlijke avondtraining.
Tot later, groetjes Marjan
Reacties ( 0 )
TELEURSTELLING???????????
Aangemaakt op:23-05-2007, 12:09. Gewijzigd op:23-05-2007, 12:10Wat nou teleurstelling? Jaren geleden, tijdens een opleiding, heb ik van een wijze cursusleider geleerd dat een teleurstelling niets meer is dan een NIET UITGEKOMEN VERWACHTING! En dat is nu precies wat er vanmorgen gebeurd is…. Vorige week toen ik het nieuwe trainingsschema van Guido in de mail kreeg, zag ik o.a. de “nieuwe” intervaltrainingen staan. Een leuke variatie op de al geplande en gelopen intervaltrainingen. Ook de training die vandaag op de rol stond. Een training van 1 uur en 20 minuten in zone 2 met daarin teruglopende intervaltermijnen in zone 3 van 10, 8, 6, 4 en 2 minuten met daartussen een herstel van 2 minuten. Toen ik het zag kreeg ik er al meteen zin in (sommige collega’s verklaarden me toen echt voor gek, maar ja). Vanmorgen was het dan zo ver. Lekker er even tegen aan gaan en misschien ook wel een beetje afzien, maar dat vind ik niet erg. Ik ben lekker aan de training begonnen. Een heerlijk weertje, mooie luchten, weinig wind, veel pluisjes in de lucht, bedrijvigheid op het land, boeren aan het maaien etc. Kortom een prachtige Friese wereld. Maar misschien begon daarmee de ellende. Toen ik ruim 17 minuten aan het lopen was kreeg ik het ontzettend benauwd. Geprobeerd wat “gas” terug te nemen, maar dat mocht niet baten. Ik kreeg het steeds benauwder, typisch een geval van een astma aanval. Na enige worsteling met mijn ik, heb ik mij eerst maar eens stevig toegesproken. “Denk aan jezelf, luister naar je lichaam” etc. Ik ben op een hekwerk gaan hangen en heb geprobeerd mijn ademhaling weer wat onder controle te brengen. Na enkele minuten, was de paniekaanval of hoe je het ook maar wilt noemen, voorbij. Ook kreeg ik weer enige rust in mijn ademhaling. Even alles op een rijtje zetten. Het leek me nu niet verstandig om de training verder te vervolgen. Ik heb daarop besloten om de training te wijzigen in een rustige duurloop. Kwam ook wel mooi uit, want die stond deze week toch nog op het schema. Probeer ik deze training later deze week nog wel ergens in te plannen. Zo bedacht, zo gestart. Mijn route vervolgd in, voor mijn gevoel, een tempo van een herstelloop of rustige duurloop in zone 1. Maar dat supersonische klokje rond mijn pols gaf heel iets anders aan. Maar ja. Na ruim 55 minuten was ik weer thuis. Een teleurstelling of niet uitgekomen verwachting rijker. Ach, maak niet uit hoe je het wilt noemen, ik ben zeker een ervaring rijker. In New York zullen we ook zeker moeten afzien. En afzien heb ik vandaag zeker gedaan, als was het maar een klein uurtje. Groetjes en tot later Marjan
Reacties ( 0 )
LOOPVIRUS - BESMETTINGSGEVAAR – OOK BIJ DE POLITIE!
Aangemaakt op:16-05-2007, 20:31. Gewijzigd op:16-05-2007, 20:31Nu ik zelf druk bezig ben met trainen voor de New York marathon, word ik steeds vaker door collega’s benaderd met vragen over het hardlopen, over de manier van trainen, hoe vaak “moet”je lopen en over trainingsschema’s, etc. Het lijkt wel of iedereen “besmet” raakt met het loopvirus.
Dit is natuurlijk fantastisch! Maar wat is er toch aan de hand bij
de politie, hoe is het toch mogelijk dat iedereen massaal aan het lopen
is geslagen?
Ik weet het, ik ben altijd wel heel erg enthousiast over mijn
loophobby (uiteraard kost deze hobby mij best veel tijd, maar ik krijg
er ook zo ontzettend veel voor terug), maar dat zal toch niet de reden
zijn. En het is niet alleen politie Fryslân die aan het lopen is
geslagen. Neen, heel politie Nederland is erg actief en lijkt besmet.
Nou ik zal het in het kort proberen uit te leggen.
VAN DAM TOT DAM MET RUIM 2800 DIENDERS!In samenwerking met het landelijk Programma HRM /Fit en Gezond, hebben de politie vakorganisaties, de Nederlandse Politie Sport Bond, VTS Politie Nederland (onderdeel NPI) en het landelijk Project Arbeid en Politie de handen ineengeslagen om, een grandioos politie-evenement te organiseren. Op zondag 23 september gaan ruim 2810(!) politiecollega’s meedoen aan de DAM TOT DAM. Doel hiervan is, om te laten zien dat de politieorganisatie een organisatie is met gezonde en fitte politiemedewerkers. Ik vind dit een fantastisch initiatief. Ik hoop dan ook van harte dat de collega’s in de komende tijd lekker toewerken naar hun uitdaging (net zoals wij met MY NY toewerken aan onze uitdaging). Voor verschillende collega’s is dit zelfs een grensverleggende onderneming – Dit hoor ik wel meer de laatste tijd! Ook hoop ik dat het hier niet bij blijft. Dit fantastische initiatief moet zeker een vervolg krijgen en ik hoop dat we daarna “gewoon” blijven lopen. Want door lekker gezond bezig te zijn, voel je je gewoon een stuk beter. Maar als ik dan vandaag weer eens lekker aan het trainen ben in de stromende regen – training van 1 uur 10 minuten met interval 10 x 3 minuten – dan hoop ik toch zo dat dit weer, mijn collega-sporters, niet ontmoedigd.
Jaren geleden – toen ik nog niet echt besmet was met het virus - heb ik mij nl. ook wel afgevraagd: “waarom en voor wie doe ik dit?” Nu vind ik het lekker, even flink trainen in de regen, lekker kapot gaan. Iedereen heel veel succes toegewenst en wij, MY NY-ers, lopen net als politie Nederland mee met de DAM TOT DAM! Groetjes Marjan
Reacties ( 0 )
